شاخص ترین اصول طراحی معماری پایدار در ساختمانهای مسکونی

معماری پایدار، در جهت کاهش آلودگی محیط زیست و کاهش اتالف انرژی (استفاده کمتر از منابع تجدید ناپذیر) و توجه کردن به منابع تجدید پذیر به وجود آمده است. طبق آمار حدود ۵۰% ذخائر سوختی در ساختمانها استفاده می شود که این به نوبه خود منجر به بحران های زیست محیطی شده است که این مسئله یکی از مسائل و مشکلات مهم عصر معاصر به حساب می آید. معماران عصر حاضر تالش دارند که با نیازسنجی خواسته های انسان ها در کاربردی نمودن اصول معماری پایدار در طراحی ساختمان در جهت استفاده حداقل از منابع تجدید ناپذیر، ساختمانهایی با انعطاف پذیری بیشتر و عمر طوالنی تر بنا کنند. تنها هدف معماری پایدار، خلق بناهایی با طول عمر زیاد نیست زیرا بنای با عمر چند صد ساله با نیازهای زمان حال بشر هماهنگی ندارد در نتیجه معماری هایی را می توان معماری پایدار نامید که به نیازهای حال انسان پاسخگو باشد و همچنین تنها هدف معماری پایدار، خلق بناهایی با رعایت اصول اقلیم شناسی نیست زیرا بناهای امروزه با نیازهای زمان حال بشر و نوع زندگی شهرنشینی و محدودیت های موجود هماهنگی ندارد. بنابراین هر چه کیفیت طراحی بنا در ارتباط با محیط اطرافش بیشتر باشد آن فضا برای مدت طوالنی تری می تواند نقش خود را در خدمت به انسان ها ایفا نماید. این مقاله نتیجه پژوهشی است در جهت بررسی تاثیر ویژگی های معماری پایدار در معماری معاصر و پرسش اصلی این پژوهش آن است که آیا می توان شاخصه هایی در راستای

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، ساختمانهای مسکونی ، آلودگی محیط زیست ، انرژی ، منابع تجدید پذیر