بررسی تاثیر محیط آموزشی برخلاقیت کودکان دبستانی ( ۶تا۱۲ سال)

کودک در دنیای امروز جایگاه بسیار ویژه ای دارد تا جایی که می توان آینده ملت ها و جایگاه جهانی آنان را بر اساس خصوصیات کودکانشان پیش بینی نمود. در کشورهای پیشرفته روش های آموزشی را در جهت شکوفایی استعدادهای بالفطره کودکان تعیین می نمایند. کودکان جهت رشد نیاز به شناخت توانایی ها و نیازهای روحی و جسمی، و پتانسیل های درونیشان را دارند. بدین منظور به فضایی نیاز دارند که بتوانند آزادانه در آن بدوند، بازی کنند و خود با توجه به فطرت خویش به جستجو و تجربه بپردازند. اما در شهرهای کنونی کمتر فضای امن و مناسبی برای فعالیت های کودکان یافت می شود. با توجه به اهمیت نقش محیط در تسهیل فرآیند یادگیری خالق و تاکیدی که سال های اخیر بر این موضوع شده و با مشاهده زمان قابل توجهی که کودکان در محیط های آموزشی می گذراند، می توان گفت که نقش محیط و قابلیت هایی که در این زمینه ارائه می گردد، از اهمیت بالایی برخوردار است. در این پژوهش تلاش خواهد شد تکنیک های آموزشی مبتنی بر پرورش خلاقیت ارائه شود. هم چنین با مطالعه رفتار کودکان ۶ تا۱۲ سال در محیط، راهکارها و الگوهای کاربردی در قالب فضای معماری استخراج و پیشنهاد خواهد شد. علاوه بر این موضوع، ارائه فرصت هایی جهت درگیر شدن بیشتر کودک با مسئله از طریق بازی، امکان ریسک، رقابت و آزادی می تواند کارایی محیط را دوچندان کند. بنابراین بررسی موازی و ترکیب همزمان تکنیک های پرورش خلاقیت و محیط کالبدی در کنار توجه به محیط اجتماعی می تواند به ارائه رویکردی کاربردی در طراحی خالقانه بیانجامد. فضایی جهت ارائه فرصت های جدید جهت تجربه کردن کودکان و یادگیری در بستری متفاوت که می تواند به عنوان مجموعه ای جهت تکمیل روند آموزش در مدارس و پرورش خلاقیت کودکان گام بردارد.

کلیدواژه ها:

کودک ، خلاقیت ، آموزش ، فضای آموزشی