بررسی معماری تعاملی و مولفه های آن در موزه ها

پیشرفت تکنولوژی موجب پیدایش نگرشی نوین در معماری شد. رویکردی که امکان تعامل بیشتر میان کاربر و محیط را به واسطه تکنولوژی فراهم می کرد. در این رویکرد، معماری علاوه بر پاسخگویی به خواسته ها و نیازهای متغیر انسان ها با گذشت زمان، توانایی تطبیق پذیری و سازگاری با محیط اطراف خود را نیز دارد. از سوی دیگر، یکی از مهم ترین ابعاد و ویژگی های فضاهای عمومی ایجاد فرصت های لازم جهت برقراری تعاملات اجتماعی می باشد. موزه ها به عنوان یکی از مهمترین مراکز عمومی فرهنگی، هدف اصلی خود را به ارائه تجربه های فرهنگی برای بازدید کنندگان اختصاص داده اند. در سالهای اخیر به منظور جذب بیشتر بازدید کنندگان و ارائه تجربه بهتر، استفاده از معماری تعاملی در طراحی موزه ها مورد توجه قرار گرفته است. معماری تعاملی در موزه ها با استفاده از فناوری های نوین و رویکردهای طراحی نوآورانه، تجربه منحصر به فردی را برای بازدید کنندگان فراهم می کند. از این رو، هدف از پژوهش حاضر، بررسی مفهوم معماری تعاملی و مولفه های آن، ضمن بررسی نمونه موردی ها (موزه هایی که از معماری تعاملی استفاده کرده اند)، می باشد. روش انجام تحقیق در این پژوهش، روش توصیفی-تحلیلی با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای - اسنادی می باشد. نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد همراهی رفتارهای تعاملی با فضاهای عمومی جمعی در کنار استفاده از تکنولوژی، توجه به نیازهای متغیر کاربر و تطبیق پذیری معماری با محیط، سبب تمایز این فضاها از بسیاری از فضاهای شهری می شود.

کلیدواژه ها:

معماری تعاملی ، کاربر ، تکنولوژی ، محیط ، موزه