عنصر معماری شناشیر در معماری بومی ایران و عراق

شناشیر عنصری شاخص در معماری سنتی ایران و عراق است که به عنوان فضایی نیمه باز، رابط بین فضای داخلی و خارجی بنا عمل می کند. این مقاله به بررسی تطبیقی عنصر شناشیر در معماری دو کشور می پردازد و به دنبال یافتن وجوه تشابه و تفاوت آنها در فرم، عملکرد و جایگاه در ساختار بنا است. این تحقیق به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسناد معتبر انجام شده است. شناشیر در هر دو کشور ایران و عراق، فضایی نیمه باز با سقف و ستون و عملکرد اقلیمی است که در جلوی ایوان یا ورودی بنا قرار می گیرد. از مهم ترین وجوه تشابه شناشیر در این دو کشور می توان به عملکرد آنها به عنوان فضایی برای استراحت، گذراندن اوقات فراغت و ایجاد ارتباط بین فضای داخلی و خارجی بنا اشاره کرد. با این وجود، تفاوت هایی نیز در فرم، ابعاد و جایگاه شناشیر در معماری دو کشور وجود دارد. به عنوان مثال، شناشیر در معماری ایران غالبا دارای ابعاد بزرگ تر و فرم پیچیده تری نسبت به شناشیر در معماری عراق است. همچنین، شناشیر در معماری ایران بیشتر در ورودی بنا و به عنوان فضایی برای استقبال از مهمانان استفاده می شود، در حالی که در معماری عراق، شناشیر در جبهه های مختلف بنا و به عنوان فضایی برای نشستن و گذراندن اوقات فراغت کاربرد دارد.

کلیدواژه ها:

شناشیر ، معماری ایران ، معماری عراق ، معماری بومی ، اقلیم