بررسی جایگاه حکمت و بنیان های نظری «آفرینشگری» در صورت بخشی به آثار معماری

فرآیند آفرینشگری و صورت بخشی یکی از مباحث چندبعدی و میان رشته ای است. امروزه در حالی که فرآیند خلق آثار معماری با بحران معنا و هویت روبه رو شده است، در اکثر پژوهش های مربوط به معماری، به بررسی صورت و شکل آثار معماری به همراه نقد و تفسیر آن بسنده کرده یا نحوه پاسخگویی معمار به ضروریات عملکردی، فرم و ... را مد نظر قرار می دهند که این موضوع خود به گسترش بحران معنا دامن می زند. پرسش اساسی اینجاست که چگونه می توان با پرداختن به حکمت و بنیان های نظری حکمت متعالیه در فرآیند آفرینش آثار معماری از این بحران معنا عبور کرد؟ و چگونه تبیین مبانی حکمت نظری می تواند به تقویت فرآیند آفرینشگری کمک نماید؟ این پژوهش با هدف احیاء معنا در آثار معماری به روش مطالعات اسنادی و بررسی پژوهش های پیشین با استدلال منطقی سعی دارد تا وجوه مختلف حکمت را تبیین نماید. بر اساس یافته های این پژوهش توجه همزمان به صورت و معنا با تاکید بر پتانسیل های نهفته در فرآینشگری بر مبنای تجلیات درونی می تواند در دمیدن روح تازه در کالبد آثار معماری تاثیرگذار باشد. همچنین پرداختن به تاثیر قوای درونی انسان در شکل دادن به حکمت متعالیه و تقویت حوزه های خیال، قادر است تا زمینه تمایز و ایجاد کیفیت در آثار معماری را با پرداختن به ابعاد درونی و معنوی اثر فراهم نماید که در نهایت باعث معنایافتن فرآینشگری نیز می گردد.

کلیدواژه ها:

حکمت ، آفرینشگری ، فرآیند طراحی معماری ، درون مایه ، اثر معماری