بررسی مولفه های انعطاف پذیری در مجتمع های زیستی مشهد با روش سیستم تحلیل شبکه

شکل گیری محیط های مسکونی به مسائل مختلفی وابسته است. در شرایط کنونی، مسائل و مشکلات متعدد اقتصادی و اجتماعی در شهرهای بزرگی مثل مشهد باعث شده مفهوم و مصداق خانه و سکونت به مسکن و اسکان تبدیل شود و کیفیت محیط زندگی به فراموشی سپرده شود. با توجه به افزایش جمعیت، نیاز به آپارتمان سازی برای تامین زیستگاه همه انسان های شهرنشین امری اجتناب ناپذیر است. رواج ساخت مسکن انبوه و تجمیع شده در شهرها به جای واحدهای مسکونی منطبق با نیازهای فردی و خانوادگی، عدم انعطاف مجموعه ها را منجر شده است. حال سوالی که اینجا مطرح است این است که چگونه به کمک فاکتورهای انعطاف پذیری می توان طراحی مجتمع های مسکونی را ارتقا بخشید، لذا هدف این پژوهش ابتدا شناسایی میزان کاربست مولفه های اصلی انعطاف پذیری در مجموعه های زیستی می باشد. به کمک این بررسی می توان به راهکارهای پاسخده رسید. روش انجام این پژوهش ترکیبی است. ابتدا تحلیل کیفی متمرکز بر آراء و اندیشه های صاحب نظران حوزه انعطاف پذیری مسکن به کمک بررسی و علم سنجی مقالات و کتب صورت گرفته، سپس مدل مفهومی منتج از آن توسط تحلیل شبکه ANP رتبه بندی شده است. جامعه هدف سه مجتمع مسکونی خیام، ۵۱۲ دستگاه و ۶۰۰ دستگاه است. نتایج تحلیل کیفی نشان داد که ساختار خانواده – اقتصاد- اصول عمومی و مقوله انعطاف پذیری در سه حوزه استراتژی – الیه پذیری – ویژگی های عمومی محصول اجزای اصلی شبکه ارزیابی می باشند. تحلیل شبکه در ۸ کلاستر نشان داد که مولفه توجه به ویژگی های عمومی محصول سهم بیشتری را در سیستم ارزیابی انعطاف پذیری ساختمان داراست.

کلیدواژه ها:

تبدیل پذیری ، تنوع پذیری ، توسعه پذیری ، انعطاف پذیری ، تحلیل شبکه