ارتباط بین کیفیت پیاده راه های فضای سبز و بهره مندی شهروندان

ایجاد و گسترش فضاهای سبز، زمینه و محیطی سالم و به دور از هیاهوی زندگی ماشینی برای مردم فراهم کرده است، تا با قرار گرفتن در این محیط ها به آرامش برسند. از سوی دیگر، در پی پیشرفت جامعه و دسترسی به امکانات رفاهی شرایط بهتری نیز فراهم گردیده است. از آنجایی که انسان همواره به طبیعت و نزدیکی به آن انس و گرایش دارد، حضور در فضای سبز برایش جذاب و دیدنی است. خلق هرگونه زیبایی، نیازمند روح لطیف، فکر ظریف و آگاه است. پارک ها با داشتن درختان، گل ها، صدای پرندگان، نیمکت برای نشستن و پیاده روی در پیاده راه ها، محلهای مناسب و نشاط آوری هستند. لازم است برای هر یک از آنها و متناسب با استانداردهای مربوط به آن عمل شود. پیاده راه هایی که در حاشیه زاینده رود قرار دارند چه از نظر طرح، نوع مصالح و نحوه اجرا دارای اشکال گوناگونی می باشند و بعضا از مصالحی برای فرش پیاده راه ها استفاده گردیده که از مقاومت و دوام خوبی هم برخوردار نبوده و این امر موجب هزینه های اضافه برای تعمیر و نگهداری نیز در پی خواهد داشت. هدف این پژوهش، بررسی کیفیت مصالح مورد استفاده در پیاده راه های پارک و فضای سبز حاشیه رودخانه زاینده رود اصفهان؛ حد فاصل پل خواجو و سردار جنگل (بالاتر از پل وحید) و همچنین ارائه راهکارهایی که به بهبود کیفیت پیاده راه ها کمک نماید تا شهروندان از پیاده راه های مناسب و مطلوب برای پیاده روی و ورزش استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

فضای سبز ، پیاده راه ، کیفیت محیط ، حاشیه زاینده رود ، شهروندان