کاربرد شاخصهای آرامش منطبق بر حاالت روان شناسی مخاطب انسانی، جهت فضاسازی معماری شفابخش

ساختار معماری تنها نمی تواند ایجاد کننده فضای معماری جهت داشتن سرپناهی موضعی و موقت باشد. معماری می تواند با ویژگی های فضایی خود اثرات بسیار ویژه و خاصی بر مخاطب خود بگذارد. براین اساس فضا باید منطبق بر آن نوع از نیاز افراد تدبیر یابد. برحسب چنین موضوعی نمی توان با ارائه یک سری شاخص های استانداردگونه کالن با طراحی فضای معماری برخورد نمود. مخاطب فضای معماری در هر عرصه و سرزمینی دارای نیازهای خاص و ویژه ای است. مبتنی بر چنین موضوعی وظیفه معماری علاوه بر ایجاد فضا جهت امنیت از محیط بیرون، ایجاد کننده احساس و درک کردن است. احساساتی چون آرامش و آسایش در فضای معماری و همچنین ادراکاتی چون زیبایی. انسان در چنین فضایی می تواند احساس نماید و درک کند. بر چنین مراتبی دیگر نیازهای انسانی که در حوزه های جسمی خاص و همچنین ذهنی و روانی می باشند پاسخ داده می شوند. اما این سوال وجود دارد یک فضای معماری به واسطه چه شاخص هایی می تواند آرامش را برای مخاطب خود به ارمغان آورد؟ این آرامش چگونه می تواند در حوزه مبانی روانی و ذهنی منتج به درمان افراد در برخورد با موضوعات روانی گردد؟ در پژوهش حاضر هدف اصلی به دست آوردن مولفه هایی است که براساس آن بتوان مخاطب در فضای معماری را به حدی قابل قبول دارای آرامش نمود. از منظر روانی مخاطب را در فضای معماری با موضوعاتی چون آرامش ذهن و آسایش روان مواجه نمود. این موضوع می تواند در حوزه هایی حاصل فرآیندهای درمانی را نیز تسریع نمایند. ساختار پژوهش براین اساس کیفی است و از روش توصیفی و تحلیل جهت تحلیل اطلاعات تخصصی استفاده شده است. یافته های حاکی از این موضوع است که موضوعاتی چون هندسه غیرصلب و همچنین مرتبط نمودن فضای معماری با طبیعت و محیط و ایجاد فضاهای تعاملی و گفتمان با رنگ های آرامش بخش و مملوء از نور طبیعی می تواند در این خصوص اثرگذار باشد.

کلیدواژه ها:

آرامش انسانی ، فضای معماری ، روان شناسی محیطی ، معماری شفابخش