راهکارهای طراحی مجتمع های اقامتی-توریستی با نگاه بر معماری زمینه گرا در جهت دستیابی به توسعه گردشگری

مجتمع های اقامتی و گردشگری یکی از مهم ترین فعالیت های اقتصادی گردشگری در نقاط متفاوت استان مازندران توریستی به بازدیدکنندگان فرصت بسیار خوبی برای کشف اهمیت حفظ فرهنگی و نحوه حفاظت از فرهنگ های محلی ارائه می دهد. پژوهش حاضر سعی نموده است تا هدف پژوهش خود را به بررسی راهکارهای مناسب و دستیابی به مولفه های اثرگذار راهی مجتمع های اقامتی-توریستی در ارتقا گردشگری در استان مازندران قرار دهد. پژوهش به صورت توصیفی-تحلیلی بوده و به منظور گردآوری داده ها، از منابع کتابی و میدانی به منظور تعیین راهبردها استفاده شده است. یافته ها تحقیق نشان می دهد برای رسیدن الگوی مناسب برای مجتمع های اقامتی-توریستی در مازندران توجه به هویت تاریخی، تاکید بر ساختار اجتماعی و فرهنگی و بازخوانی مفاهیم معماری خانه های بومی، نظیر(فرم هندسی، بافت و رنگ پیرامونی؛ هندسه بیرونی منظر بر اقفیم؛ هندسه درونی منظم و دیاگرام درونی) می تواند پاسخگوی نیازهای پروژه های نوین اقامتی-توریستی گردد تا بنا، براساس الگویی با هویت تاریخی و فرهنگی، سیما و نمایی بی تکفیر، با عرصه های عمومی و خصوصی مجزا، فضاهای توام با احساس محرمیت (اعم از بسته و باز) و بهره مند از ساختارهای بی عیب منطقی و توازن به معماری زمینه گرا منطبق با کالبد تبدیل به مکان های فعال برای جذب هر چه بیشتر گردشگران گردد.

کلیدواژه ها:

مجتمع اقامتی و توریستی ، معماری زمینه گرا ، معماری بومی ، گردشگری