هویت و معاصرگرایی در معماری ایران

معاصر گرایی یا توصیف به زبان معاصر از جمله مهمترین ملزومه های طراحی معماری ایران است که پایداری و تداو آن نیازمند پشتوانه های بینقص تئوریکی و اجرایی کامل طراحی می باشد تا علاوه بر پاسخگویی به نیازهای بیدری و هدویتی بتواند نسل باسواد و نسلی که باهوش مینوعی کار می کند را جذب خود کند. این پژوهش با هدف مطالعه مفاهیم هویت و معاصر سازی و استخراج مفاهیم منتقل گشته به بناهای اجرایی معاصر ایران می باشد. روش تحقیق مورداستفاده در این پژوهش روش توصیفی-تحلیلی می باشد. نتایج پژوهش و مفاهیم پایدار در نهایت در قالب جداول و توضیحات ساماندهی گردیده و در بخش بحث بعدی های مختلف نتایج موردبررسی و بحث قرارگرفته است. نتایج این پژوهش برای دانشجویان، معماران، کارفرماها، سازمان های مربوطه اعم از شهرداری، میراث فرهنگی و نظام مهندسی قابلیت استفاده دارد.

کلیدواژه ها:

هویت ، معاصر سازی ، معماری ایران