برریس اقامتگاه بومگردی با رویکرد معماری اصیل ایران

امروزه مفاهیم نظیر بومگردی و اقامتگاه های بومگردی، به عنوان مکانیسم های کنیل پیامدهای منفور گردشگری مورد توجه قرار گرفته است. یکی از مهمترین ابزارها جهت حرکت به سمت نگرش بومگردی و ارائه محصولات در اقامتگاه های بومگردی، اجرای استانداردها و ارائه آنها به صورت تجربه محور می باشد. معماری متنوع ایران با آن همه انواع نیز بدیل خود همچون ایوان، کریس، گودال باغچه، سقف های منحرف به فرد در طراحی اینگونه مجموعه ها که در معرض دید و استفاده عموم قرار می گیرد همواره می تواند یکی از بهترین گزینه ها چه از منظر هویتی و چه از منظر اقلیم باشد، چراکه معتقدیم حفظ و احیای رسمیت کالبدی یک رسمیت نمی تواند آن را ارزشمند و فعال نگه دارد. به نظر می رسد که استفاده از معماری اصیل ایران جاذبه های موثری برای گردشگران خصوصا گردشگران خارجی برای آشنایی با فرهنگ معماری ایران مهیا سازد؛ همچنین باعث رونق مرکز اقامتی مزبور گردد. در این راستا فراهم کردن امکانات و تسهیلات رفاهی برای آسایش بیشتر مسافران امری لازم و ضروری خواهد شد. این تحقیق بر اساس شیوه توصیف و تحلیل با رویکرد کیفی صورت گرفته است. نحوه گردآوری اطلاعات در بخش ادبیات و پیشینه پژوهش با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و میدانی و بررسی اسناد تاریخی انجام شده است. نتایج حاصل از این تحقیق کمک بسیاری به بازشناسی معماری بومی و سنتی ایران و توسعه مراکز بومگردی و جذب توریست خواهد شد.

کلیدواژه ها:

بومگردی ، اقامتگاه ، گردشگری ، معماری بومی