نقش معماری بیوفیلیک در ارتقای کیفیت محیطی فضاهای درمانی

در عصر حاضر، در کنار پیشرفتهایی که بشر در زمینه ی تکنولوژی داشته است، بحران های متعددی گریبانگر انسان و سلامت اوست. بحران های مذکور عمدتا جنبه ی زیست محیطی داشته اند؛ در این میان، چالشهای ناشی از زندگی در-ساختمانهای مدرن، مورد بحث معماران، معماران داخلی و طراحان فضاهای شهری بوده است. به عنوان مثال، عدم ارتباط انسان با طبیعت به دلیل حضور مداوم در ساختمانها و عواقب ناشی از آن، به عنوان یکی از نقاط ضعف معماری این عصر، منجر به ارائه ی راهکارهای مختلف در قالب اندیشه های نوین شده که «معماری بیوفیلیک» یکی از آن ها است. معماری بیوفیلیک، به عنوان یکی از راه حل های طبیعت محور، به عنوان رویکردی در راستای بهبود وضعیت معماری و معماری داخلی انواع فضاها از جمله فضاهای درمانی، کاربرد دارد. پژوهش حاضر، به روش توصیفی و برمبنای مطالعات کتابخانه ای، به بررسی نقش معماری بیوفیلیک در ارتقای کیفیت محیطی فضاهای درمانی، می پردازد. نتایج حاصل از مطالعات نشان می دهد، معماری بیوفیلیک در فضای درمان، فقط محدود به ارتباط با طبیعت نیست و وجود دیگری از کیفیت فضا، از جمله سازماندهی بهینه ی فضا، انسان محوری، کاربر محوری و موارد دیگر را در برمی گیرد که مجموع آن، محیط درمان را به فضایی قابل تحمل برای کاربران تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

نگرش بیوفیلیا ، معماری بیوفیلیک ، کیفیت محیطی ، فضاهای درمانی