بررسی و تحلیل نقاشی های دیواری در فضای شهری دوره صفوی

یکی از درخشان ترین دوره های هنر ایران پس از اسلام، دوره صفویه است. در سال ۹۰۷ قمری (۱۵۰۲م) شاه اسماعیل صفوی تاسیس کرد و در این دوره مراکز و کانونهای صنعتی و هنری در ایران افزایش یافت. نقاشی دیواری به عنوان اولین زایش هنری انسان راستین در سیر تداوم و تاثیر خود در بطن زندگی جوامع بشری حفظ کرده است. دیوارنگاری در طراحی فضاهای شهری به عنوان مکان وسیع و متنوعی از کار، آمد و شد شهروندان از دیوار بوده است و در این رابطه دیوارنگاری به عنوان هنری شهری و مردمی جلوه گر شده که تاثیر بسیاری بر مخاطب خود می گذارد. در دوره صفوی، شاهد تحولاتی اساسی در هنرهای مختلف و از جمله دیوارنگاری هستیم. با وقوع شرایط جدید اجتماعی- فرهنگی و سیاسی به خصوص دوره بعدی که تاثیرات هنر اروپایی، شاهد تحولاتی در طراحی و ساختار شهری بودیم. در این دوره طراحی محیطی چتی طبیعت و فضاهای شهری دارای تغییراتی بود. هدف از پژوهش حاضر که به صورت توصیفی- تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانه ای و میدانی صورت گرفته است، بررسی و تحلیل نقاشی های دیواری در فضای شهری دوره صفوی است که باعث ارتقای کیفی دیوارنگاری ها و ساختار و سازه های تحلیلی جهت بهبود طراحی محیطی در راستای خلاقیت و هویت شهری می گردد و هدفمند می گردد برای رهایی از کشش ها و درگیری های زندگی شهری جاری نیست در ایجاد آرامش و تلطیف فضای شهری.

کلیدواژه ها:

معماری ، صفویه ، فضای شهری ، دیوارنگاری ، نقاشی دیواری