کاربرد رایانش فرگشتی، یادگیری عمیق و مدلهای انتشاری در ایده پردازی اولیه طراحی معماری: بررسی سیستماتیک آثار علمی از سال ۲۰۱۲ تا کنون

استفاده از هوش مصنوعی برای طراحی معماری چالش هایی را در تفسیر محدودیت ها، بهینه سازی روابط فضایی و ایجاد تعادل میان زیبایی شناختی و عملکرد، مطرح می کند. این امر نیازمند درک محدودیت های مختلف، بهینه سازی کارایی فضایی و دستیابی به تعادل زیبایی شناختی-عملکرد است. ادغام هوش مصنوعی در معماری نیازمند پی مایش موثر پیچیدگی های فنی، فرهنگی و اخلاقی است. در این مقاله، یک بررسی جامع در مورد پژوهش های پیشگام مبتنی بر روش های هوش مصنوعی در زمینه ایده پردازی طراحی معماری انجام می شود. با انجام یک بررسی دقیق، به طیفی کامل از تکنیک ها، از رایانش فرگشتی گرفته تا یادگیری عمیق، شامل پیشرفت های اخیر نظیر معماری ترانسفورمر و مدل های انتشاری پرداخته خواهد شد. تجزیه و تحلیل انجام شده، یک تغییر محرز در تمایل به استفاده از مدل های انتشاری و ترانسفورمر ها به جای الگوریتم های ژنتیک سنتی را نشان می دهد. اخیرا، به لطف یکپارچه سازی مدل های انتشاری و ترانسفورمر ها در جریان کار طراحی، اثربخشی مدل های تولیدگر برای ایده پردازی در طراحی معماری بهبود قابل توجهی را تجربه کرده است. این بررسی مروری سیستماتیک قصد دارد چشم انداز در حال تکامل هوش مصنوعی را در طراحی مفهومی معماری بیشتر روشن کند و دیدگاه هایی را در مورد روندهای نو و پیشرفت های تعیین کننده در این حوزه ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، طراحی معماری ، ایده پردازی ، شبکه عصبی ، یادگیری عمیق