بررسی مفهوم تاریخی ایوان در معماری ایران

موضوع این مقاله در مورد مفهوم ایوان در معماری ایران است، این واژه به معنای صفه و طاق می باشد. ایوان در معماری به عنوان فضایی نیمه باز از نظر فرمی مفهومی و عملکردی می باشد و به عنوان فضایی دارای غنای فرمی و مفهومی و عملکردی است و وجود آن در کنار فضای باز به تجربیات فضایی نابی منجر می شود. پژوهش ابتدا با روش کیفی و با استدالل منطقی انجام می شود. بعد از تدفین ریشه یابی واژه و همچنین جستجوی آن در متون، مفهوم ایوان و مفاهیم مرتبط با آن از دیدگاه های مختلف حوزه معماری بررسی می شود. ایوان از جمله مفاهیمی است که علاوه بر داشتن دامنه وسیع معنایی، دارای مراتبی است که از مصادیق عیتی تا ذهنی قابل تفکیک است و در چهار ساحت، کالبدی، عملکردی، معنایی و جوهری می توان آن را دسته بندی کرد. در ادامه همچنین تاریخچه پیدایش ایوان در معماری ایران و اهمیت این فضا به عنوان فضایی نیمه باز تشریح می شود. باید گفت که هرچند گذر زمان تغییر در نیازها و مفاهیم را اجتناب ناپذیر می سازد. اما برخی نیازهای بشری که بیش از همه به خصوصیات روانی و فردی او برمی گردد دارای بن مایه های پایداری است و با گذشت زمان تنها از لحاظ فرمی ممکن است دستخوش تغییر گردد. در نتیجه گیری مقاله با در نظر داشتن چشم انداز مفهومی و عملکردی ایوان در ایران، به لحاظ کارکردی مورد توجه قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

حوزه معنایی ، فضای نیمه باز ، ایوان ، معماری ایران