بررسی شاخصه های کالبدی مراکز ترک اعتیاد با توجه به روانشناسی محیطی

با توجه به پیشرفت های اخیر در علم معماری و نیاز روزافزون انسان به فضاهای آرام و آرامش بخش در دنیای پر استرس و تنش های روزمره، توسعه دانش روانشناسی محیط در معماری امری ضروری شده است. نتیجه هم افزایی بین روانشناسی و معماری، به شکل گیری دانشی میان رشته ای به نام روانشناسی محیطی منجر شده که به طراحی مبتنی بر درک انسان از محیط و نیازهای او می پردازد. از این رو، می توان روانشناسی محیطی را نقطه تلاقی بین معماری و علوم رفتاری دانست. هدف معماران از بهره گیری از این دانش، بررسی رابطه میان انسان و محیط و به کارگیری آن در طراحی معماری است. یکی از زمینه هایی که نیاز جدی به استفاده از روانشناسی محیطی دارد، مراکز ترک اعتیاد است. این مراکز با بهره گیری از برنامه های کاربردی، به بازسازی شخصیت افراد معتاد با توجه به اصول زندگی سالم فردی و اجتماعی می پردازند. متاسفانه، در ایران اغلب مراکز ترک اعتیاد بر اساس استانداردهای کمی و برنامه ریزی های فیزیکی طراحی می شوند و به تاثیرات محیط درمان بر روحیه فرد معتاد در طول دوره درمان توجه چندانی نمی شود. در این راستا، این پژوهش که به روش توصیفی-تحلیلی و کتابخانه ای انجام شده، به بررسی تعامل میان محیط مراکز ترک اعتیاد و فرد معتاد برای بهبود وضعیت روحی، روانی و جسمانی افراد با استفاده از مولفه های معماری و روانشناسی محیطی می پردازد.

کلیدواژه ها:

مراکز ترک اعتیاد ، کمپ ترک اعتیاد ، روانشناسی محیط.