نقش زوج درمانی در پیشگیری از طلاق در زوج های در آستانه جدایی

در دهه های اخیر، افزایش نرخ طلاق به یکی از نگرانی های اصلی جوامع مختلف تبدیل شده است. خانواده به عنوان کوچک ترین نهاد اجتماعی، نقش بنیادی در شکل گیری شخصیت، سلامت روان و پیشرفت افراد دارد و فروپاشی آن پیامدهای گسترده ای بر فرد، خانواده و جامعه خواهد داشت. ازاین رو، شناسایی روش های مداخله گرانه برای پیشگیری از طلاق، اهمیت ویژه ای یافته است. یکی از رویکردهای موثر در این زمینه، زوج درمانی است که با بهره گیری از تکنیک های روان شناختی و ارتباطی، سعی در بازسازی روابط مخدوش شده و تقویت پیوندهای عاطفی بین زوجین دارد. این مقاله با هدف بررسی نقش زوج درمانی در پیشگیری از طلاق، به تحلیل نظریه ها و شیوه های مختلف زوج درمانی می پردازد و اثرات آن بر بهبود ارتباطات، کاهش تعارضات زناشویی، افزایش همدلی و ترمیم اعتماد میان زوج های در آستانه جدایی را ارزیابی می کند. نتایج پژوهش های پیشین نشان می دهد که استفاده از رویکردهای مانند درمان شناختی-رفتاری، درمان متمرکز بر هیجان (EFT)، و درمان سیستمی خانواده می تواند میزان موفقیت زوجین در عبور از بحران های زناشویی را به طور چشمگیری افزایش دهد. همچنین، زوج درمانی بستری امن برای بیان احساسات، بررسی ریشه های مشکلات و یادگیری مهارت های حل مسئله فراهم می آورد. در این فرآیند، زوج ها به بازنگری در نقش ها، انتظارات، و الگوهای ارتباطی خود می پردازند که این خود گامی اساسی برای ایجاد تغییر مثبت در رابطه است. از سوی دیگر، مداخله به موقع مشاوران خانواده و روان درمانگران، مانع از تشدید مشکلات و تصمیم گیری های عجولانه برای طلاق می شود. پژوهش حاضر بر پایه مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای مطالعات تجربی، نشان می دهد که زوج درمانی می تواند به عنوان راهکاری علمی، کاربردی و موثر برای کاهش نرخ طلاق در جامعه معرفی شود. در پایان مقاله، راهکارهایی برای بهبود دسترسی به خدمات زوج درمانی و ارتقاء فرهنگ مشاوره در جامعه پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی ، طلاق ، تعارض زناشویی ، مشاوره خانواده ، ارتباط زوجین ، پیشگیری از طلاق ، درمان هیجان مدار ، سلامت روان خانواده