تکنولوژی و فناوریهای اطلاعات و ارتباطات در آموزش ابتدایی

توسعه ی فناوری اطلاعات در نظام آموزشی کارآمد، نه فقط یک انتخاب؛ بلکه یک ضرورت غیر قابل انکار است و گام مهمی در اصلاحات نظام های آموزشی محسوب می گردد. با توسعه و پیشرفت فناوری های نوین در کشورهای مختلف، به خصوص در کشورهای پیشرفته و همچنین انفجار اطلاعات در تمام بخش های مختلف جوامع، پاسخگویی با شیوه های سنتی، دیگر جوابگوی انسان ها در زمینه انتقال سریع اطلاعات نبوده و لذا نیاز به شیوه های جدیدتر به شدت احساس می شد.وظیفه عمده نظام آموزشی، تربیت و پروراندن همه جانبه فراگیران آن نظام برای ایفای نقش مناسب خود در جامعه در جهت تعالی آن جامعه است. گرچه این تعریف را می توان از وجوه متفاوتی مورد بازبینی قرار داد و نقش فرایندهای آموزشی، پرورشی، پژوهشی و... و کارکردهای هر یک از آنها در تکوین شخصیت فراگیر مورد بررسی قرار داد. فناوری اطلاعات و ارتباطات را میتوان به عنوان ابزاری نیرومند برای ارتقای کیفیت و کارآیی آموزش و یادگیری مورد استفاده قرار داد. توسعه روزافزون ابزارهای مبتنی بر این فناوری ها و سرعت فراوان تطبیق آن با نیازمندیهای انسان، موجب شده تا شکل جدیدی از محیط یادگیری و تعاملی خلاق، فعال و فراگیر ایجاد شود. آموزش مهارتهای فناوری اطلاعات و ارتباطات، هسته ی مرکزی بسیاری از نظامهای آموزش و پرورش جهان را تشکیل داد.لذا هدف از این مطالعه نقش فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش و پرورش می باشد. در این مقاله سعی شده است به نقش فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش پرداخته شود. روش تحقیق حاضر توصیفی- تحلیلی است. مواد پژوهش شامل: کلیه منابع کتابها، مقالات، پایان نامه ها مرتبط با موضوع مورد بررسی میباشد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، فراگیران ، فناوری اطلاعات و ارتباطات ، فرآیند یاددهی – یادگیری ، تربیت ، محیط یادگیری