پرورش نقش بازی در پرورش مهارت های اجتماعی کودکان

نقش بازی یکی از موثرترین شیوه های آموزش غیرمستقیم در دوران کودکی محسوب می شود که نه تنها توانمندی های ذهنی و عاطفی کودک را گسترش می دهد، بلکه نقش قابل توجهی در پرورش مهارت های اجتماعی ایفا می کند. در این مقاله، با نگاهی عمیق به مبانی نظری، روان شناختی و تربیتی نقش بازی، سعی شده است تاثیر این روش بر توسعه مهارت هایی چون همدلی، همکاری، حل مسئله، ارتباط موثر و کنترل هیجانات در کودکان بررسی شود. نقش بازی محیطی ایمن و خلاقانه را فراهم می آورد تا کودکان بتوانند تجربیات زندگی واقعی را در قالبی نمادین تجربه کنند، از منظر دیگران به مسائل بنگرند و پاسخ های رفتاری متفاوت را آزمون و ارزیابی کنند. پژوهش حاضر، با بهره گیری از منابع معتبر داخلی و بین المللی، به بررسی تاثیرات کوتاه مدت و بلندمدت بازی های نقش آفرینی در گروه های مختلف سنی کودکان پرداخته است. یافته ها حاکی از آن است که کودکانی که به طور منظم در فعالیت های نقش بازی مشارکت دارند، از توانایی بالاتری در تعامل با همسالان، پذیرش تفاوت ها و حل تعارضات اجتماعی برخوردارند. همچنین، نقش مربیان، والدین و محیط های آموزشی در هدایت هدفمند این نوع بازی ها بررسی شده و راهکارهایی برای اجرای بهینه آن ها در خانه و مدرسه ارائه گردیده است. این پژوهش، ضرورت استفاده آگاهانه از ظرفیت های نقش بازی در برنامه های آموزشی پیش دبستانی و ابتدایی را مورد تاکید قرار می دهد و خواستار بازنگری در سیاست های تربیتی جهت ارتقای این مهارت های کلیدی در نسل آینده است.

کلیدواژه ها:

نقش بازی ، مهارت های اجتماعی ، آموزش غیرمستقیم ، رشد کودکان ، بازی های نمادین ، هوش هیجانی ، تعامل اجتماعی ، یادگیری از طریق بازی ، تربیت کودک ، آموزش پیش دبستانی.