ساخت و ارزیابی کامپوزیت سه منظوره مبتنی بر بارگذاری کاتالیست دوفلزی Cu@Fe-N-C بر روی الیه های مکسین برای کاهش اکسیژن، در ابرخازن ها و الکترولیز آب

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 183

فایل این مقاله در 7 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

IRANCOPM04_041

تاریخ نمایه سازی: 5 اردیبهشت 1404

چکیده مقاله:

توسعه مواد پیشرفته و اقتصادی برای ارتقای فناوری های ذخیره سازی و تبدیل انرژی ضروری است. در این پژوهش، یک الکتروکاتالیست نوآورانه با ترکیب مس و آهن در چارچوب نیتروژن-کربن بر پایه مکسین طراحی و برای سه کاربرد اصلی بررسی شده است: واکنش کاهش اکسیژن، تجزیه آب به روش الکتروشیمیایی، و استفاده در ابرخازن ها. به دلیل عملکرد مناسب و امکان جایگزینی فلزات گرانبها، چارچوب فلزی نیتروژن-کربن انتخاب شد. این ترکیب با استفاده از روشی ساده سنتز شد و برای جلوگیری از همجوشی و تجمع در فرآیند پایرولیز در دمای ۰۲۹ درجه سانتیگراد، از یک لایه محافظ سیلیکا با ساختار متخلخل استفاده گردید. زیرالیه مکسین از طریق فرایند اچ شیمیایی با محلول اسید کلریدریک و هیدروفلوئوریک تهیه شد و پس از آن، به کمک فراصوت با دی متیل سولفوکسید فعال گردید. این زیرالیه سپس با ترکیب مس و آهن نیتروژن-کربن به نسبت ۲ به ۱ و از طریق یک فرایند پایرولیز جداگانه ترکیب شد. تحلیلهای فیزیکی و شیمیایی صحت سنتز ساختار مورد نظر را تایید کردند. بررسی های الکتروشیمیایی نشان دادند که این الکتروکاتالیست عملکرد قابل توجهی دارد: در واکنش کاهش اکسیژن، ولتاژ آغازین معادل ۰.۰۳۱- ولت نسبت به الکترود نقره/کلرید نقره اندازه گیری شد که نشان دهنده مکانیزم انتقال نزدیک به چهار الکترون است. در واکنش های تجزیه آب، این کاتالیست اورپتانسیل هایی برابر با ۳۱۸ میلیولت و ۱۰۲ میلیولت را در چگالی جریان ۱۰ میلیآمپر بر سانتیمتر مربع نشان داد و شیب های تافل به ترتیب ۱۲۵ و ۱۸۷ میلیولت بر دهه بود. همچنین، ظرفیت ویژه آن در چگالی جریان ۱ آمپر بر گرم برابر با ۳۷۷ فاراد بر گرم اندازه گیری شد. ترکیب همافزای مکسین و چارچوب نیتروژن-کربن حاوی مس و آهن، موجب افزایش سایت های فعال، بهبود انتقال الکترون و ارتقای کلی فعالیت کاتالیستی شده و این ماده را به گزینه های مناسب برای کاربردهای چندمنظوره در حوزه انرژی تبدیل کرده است.

نویسندگان

سید علی موسوی

دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

مهدی مهرپویا

گروه مهندسی انرژی و منابع پایدار، دانشکدگان علوم و فناوری های میان رشته ای، دانشگاه تهران، تهران، ایران