نانو بایو کامپوزیت های پلیمری تقویت شده با نانوذرات تیتانیوم دی اکساید به منظور استفاده در مهندسی بافت پوست در صنعت پزشکی

اگرچه کامپوزیت های پلی وینیل الکل-ژالتین (PVA-Gel) به طور گسترده برای کاربردهای زیست پزشکی استفاده می شوند، ترکیب آن ها در الیه های نازک به دلیل ضعف خواص مکانیکی و فعالیت تخریب زیستی محدود شده است. برای به حداقل رساندن این محدودیت ها، یک روش ساده برای ساخت یک هیدروژل دوالیه Gel-PVA + PVA معرفی شد و خواص آن در این مطالعه مورد ارزیابی قرار گرفت. برای تهیه داربست های پلی وینیل الکل-ژالتین (PVA) و Gel با غلظت ۵% در نسبت های مختلف، نسبت جرمی ژالتین: پلی وینیل الکل در هر محلول ۵۰:۵۰، ۶۰:۴۰ و ۷۰:۳۰ انتخاب شد. جهت ارزیابی خواص ضد باکتری داربست، نانوذره تیتانیوم دی اکسید مورد استفاده قرار گرفت. مشخصات داربست ساخته شده با استفاده از تکنیک های مختلفی از جمله آزمایش ضد باکتری، میکروسکوپ الکترونی روبشی، جذب آب، استحکام کششی، زیست تخریب پذیری و طیف سنجی فوریه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که سرعت تخریب، ترشوندگی و خواص مکانیکی گروه دوالیه بهتر از گروه های تک لایه بود. همچنین افزایش نسبت PVA به Gel بهبود برخی خواص از جمله مقاومت کششی بیشتر را نشان داد. ترتیب صعودی استحکام کششی و مدول الاستیسیته نمونه ۸ < نمونه ۷ < نمونه ۱ بود. این مطالعه نشان می دهد که با افزایش نسبت جرمی ژالتین، تخلخل و در نتیجه سرعت تخریب داربست بیشتر می شود. نتایج نشان داد که نمونه دارای نانوذرات تیتانیوم دی اکسید از نظر فعالیت ضد باکتریایی از بقیه بهتر عمل می کند.

کلیدواژه ها:

داربست ، پلی وینیل الکل ، ژالتین ، نانوذره تیتانیوم دی اکسید ، خواص آنتی باکتریال ، زیست تخریب پذیری