تعیین و رتبه بندی عوامل تاخیر در چهار فاز پروژه (مهندسی و طراحی، تدارکات و تامین، اجرا، تامین مالی)، مطالعه موردی پروژه راه آهن شیراز-بندرعباس

تاخیر مسئله ای با قدمت در ادبیات مدیریت پروژه می باشد و اساسا یکی از اهداف دانش مدیریت پروژه، مدیریت زمان آن است. در بیشتر موارد تاخیر برای پیمانکار به معنای افزایش هزینه های مستقیم و غیرمستقیم تحت تاثیر تورم می باشد. حتی با وجود تکنولوژی مدرن امروزی و شرایط جدید پیمانکار از قبیل قراردادهای BOT, EPC, EPCF و ... شاهد مواقع بیشتر در اجرای پروژه ها می باشیم. در منطقه خاورمیانه که ایران نیز جزئی از آن است، دلیل وابستگی اقتصاد برخی کشورها به نفت و نوسانات قیمت نفت، مسئله تاخیر بیشتر به چشم می خورد. این پژوهش به تعیین و رتبه بندی عوامل تاخیر چهار فاز پروژه (مهندسی و طراحی، تدارکات و تامین، اجرا، تامین مالی) با مطالعه موردی پروژه راه آهن شیراز-بندرعباس به منظور اتصال خط ریلی به جنوب کشور به طول ۵۸۵ کیلومتر اختصاص داشت. در همین راستا ابتدا با ارائه فرضیه ها و بررسی راه های رسیدن به نتایج مطلوب، به گردآوری اطلاعات پایه پروژه، شروع گردید. با بررسی منابع موجود و اطلاعات به دست آمده، به تعیین و رتبه بندی آن با استفاده از مدل دیمتل فازی عوامل تاخیر چهار پروژه پرداخته شد. نتایج حاصل نشان داد که فرضیه تحقیق که مرتبط بودن عوامل مدیریت و مالی در ایجاد تاخیر پروژه بوده، صحت داشته و جهت محقق شدن این پروژه عظیم بایستی کارفرما نسبت به تصمیم گیری قاطع تری در خصوص تامین مالی آن و پیدا کردن فاینانسور دیگری اقدام نماید.

کلیدواژه ها:

عوامل تاخیر ، قراردادهای EPCF ، مدل دیمتل فازی