افزایش خودباوری تحصیلی از طریق کار تیمی در آموزش ریاضیات ابتدایی

خودباوری تحصیلی، به معنای باور فرد به توانایی های خود برای موفقیت در وظایف تحصیلی، یکی از عوامل روانشناختی کلیدی در پیش بینی انگیزه، پشتکار و عملکرد دانش آموزان، به ویژه در درسی چالش برانگیز مانند ریاضیات است. در دوره ابتدایی، که تجربیات اولیه یادگیری شکل دهنده باورهای آتی دانش آموزان هستند، تقویت خودباوری تحصیلی در ریاضی اهمیت مضاعفی می یابد. متاسفانه، بسیاری از دانش آموزان در این دوره با احساس ناتوانی و اضطراب در مواجهه با ریاضی دست و پنجه نرم می کنند که منجر به کاهش خودباوری و اجتناب از یادگیری می شود. این مقاله مروری به بررسی نقش کار تیمی و یادگیری مشارکتی به عنوان یک راهبرد آموزشی موثر برای افزایش خودباوری تحصیلی دانش آموزان ابتدایی در درس ریاضی می پردازد. کار تیمی، با ایجاد فرصت هایی برای کسب موفقیت های مشترک (تجربه های تسلط)، مشاهده موفقیت همسالان (تجربه های جانشین)، دریافت تشویق و حمایت از سوی معلم و همکلاسی ها (ترغیب کلامی) و کاهش اضطراب از طریق همکاری (وضعیت های عاطفی و فیزیولوژیکی مثبت تر)، می تواند مستقیما بر منابع اصلی شکل گیری خودباوری تاثیر بگذارد. در این مقاله، ابتدا مفهوم خودباوری تحصیلی و اهمیت آن در یادگیری ریاضی تشریح شده و سپس مبانی نظری کار تیمی و ارتباط آن با نظریه شناختی-اجتماعی بندورا تبیین می گردد. شواهد پژوهشی موجود، هرچند عمدتا بر نگرش و اضطراب متمرکز بوده اند، اما به طور ضمنی از تاثیر مثبت روش های مشارکتی بر عواملی مانند پیشرفت تحصیلی و کاهش اضطراب حمایت می کنند که با افزایش خودباوری مرتبط هستند. در بخش کاربردی، استراتژی های عملی برای معلمان جهت طراحی و اجرای موثر فعالیت های کار تیمی با هدف تقویت خودباوری دانش آموزان ارائه می شود. در نهایت، با جمع بندی یافته ها، تاکید می شود که به کارگیری هوشمندانه کار تیمی در کلاس های ریاضی ابتدایی می تواند به پرورش دانش آموزانی با اعتماد به نفس بالاتر و باور قوی تر به توانایی های ریاضی خود منجر شود.

کلیدواژه ها:

خودباوری تحصیلی ، کار تیمی ، یادگیری مشارکتی ، آموزش ریاضی ، دوره ابتدایی