مقایسه اثر عمل آوری تسریع شده با گرمایش القایی پس از اجرا و عمل آوری طبیعی بر شاخص خودترمیمی مخلوط آسفالت سرد

مخلوط آسفالت سرد دارای معایبی همچون ضعف مقاومت برشی بدلیل چسبندگی کمتر قیر و سنگدانه به علت عدم گرمایش کافی حین تولید میباشد که موجب ایجاد محدودیت برای استفاده از آن در جاده های پر ترافیک شده است. از طرف دیگر، فقدان چسبندگی کافی بین قیر و سنگدانه موجب تسریع ایجاد و گسترش ترک در روسازی ها خواهد شد. هدف اصلی از این پژوهش، مقایسه قابلیت خودترمیمی در آسفالت سرد عمل آوری شده با القای گرمایش القایی پس از اجرای روسازی و آسفالت سرد عمل آوری شده در حالت طبیعی است. جهت ساخت نمونه های آزمایشگاهی در این پژوهش، از مصالح سنگی سیلیسی، پودر آهن ۶۳ میکرون به عنوان عامل القا، قیر امولسیون کاتیونی و پودر سنگ استفاده شده است. نمونه های آزمایشگاهی با روش مارشال و در سنین عمل آوری ۷ و ۲۱ روز و با دو روش عمل آوری تسریع شده (با گرمایش القایی اولیه به مدت ۲۴۰ ثانیه) و عمل آوری طبیعی (بدون گرمایش القایی) ساخته شدند. سپس نمونه ها تحت آزمون استحکام کششی غیر مستقیم (ITS) در دماهای ۰ ، ۱۵ و ۴۰ درجه سیلیسیوس قرار گرفتند. پس از آستانه گسیختگی، هر دو سری نمونه ها، تحت گرمایش القایی ترمیمی قرار گرفتند تا بتوان قابلیت خودترمیمی آنها را مورد ارزیابی قرار داد. سپس نمونه ها مجددا تحت آزمون استحکام کششی غیر مستقیم (ITS) در همان دماها قرار گرفتند تا بتوان از میزان مقاومت نمونه ها قبل از گسیختگی و بعد از گسیختگی و اعمال گرمایش القایی، جهت محاسبه شاخص خودترمیمی بهره گرفت. نتایج نشان میدهد که با افزایش سن، نرخ شاخص خودترمیمی نمونه های آسفالت سرد دارای گرمایش القایی حین عمل آوری کاهش می یابد. این امر با افزایش دمای آزمون برجسته تر میگردد. این روند نشان دهنده تاثیر شگرف گرمایش حین عمل آوری بر افزایش سریع مقاومت کششی نمونه ها در سنین اولیه روسازی است.

کلیدواژه ها:

آسفالت سرد ، گرمایش القایی ، عمل آوری ، خودترمیمی ، استحکام کششی غیر مستقیم