بررسی اخلاق زیست محیطی در رمان زن در لبه زمان مارگ پیرسی

مقاله حاضر به بررسی اخلاق زیست محیطی در رمان «زن در لبه زمان»(۱۹۷۶) مارگ پییرسی می پردازد که در اوج جنبش های های اجتماعی و محیط زیستی نوشته شد. این اثر بعنوان یک رمان گمانه زن به الگوهای مشابه استثمار زنان و طبیعت در دوره مدرن می پردازد و درنگ در مناسبات اخلاقی انسان و محیط زیست را راه حل گذر از این مسائل معرفی می کند. از انواع نظریه های بوم گرا فلسفه اکوفمنیستی بود که به رابطه بین سرکوب و استثمار زنان و طبیعت می پردازد و به اصول اخلاقی از قبیل احترام به طبیعت، مراقبت از طبیعت و دوست داشتن طبیعت و همچنین به رسمیت شناختن و ارج نهادن به تنوع و تفاوت های زیستی تاکید دارد. همزمان با ظهور جنبش های زیست محیطی آثار ادبی هم به بازتاب مسائل زیست محیطی ، عواقب و تاثیرآن بر روی زیست در کره زمین و راهکارهای اخلاقی برای حل این مشکلات پرداختند که رمان«زن در لبه زمان»پییرسی هم از آن جمله است. مطالعه حاضر با بهره گیری از نظریات اکوفمنیستی کارن جی. وارن ، وال پلام وود و کارولین مرچنت - از پیشروان فلسفه اکوفمنیستی - به بررسی اخلاق زیست محیطی در رمان «زن در لبه زمان» می پردازد و ضمن بررسی مولفه های اخلاق زیست محیطی در این اثرسعی دارد نشان دهد که نویسنده رمان برای پای بندی به اخلاق زیست محیطی به تغییر بنیادین در نظام فکری ، رفتاری، ارزش ها و نگرش انسان به طبیعت بعنوان راه نجات انسان و طبیعت از زوال تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

اخلاق زیست محیطی ، تغییر ، طبیعت ، سرکوب ، نظام فکری