قرابت میان انسان وحیوان در آثار ناتورالیستی ( نیم نگاهی به داستان کوتاه« آتما، سگ من» اثر صادق چوبک)

صادق چوبک به عنوان یکی از شاخص ترین نویسندگان ایرانی، در ارائه ی آثاری در قلمرو مکتب ناتورالیسم، توانسته است جایگاهی ویژه برای خود در ادبیات فارسی به دست آورد. این مقاله برآن است که رد پای مکتب ناتورالیسم را در یکی از آثار چوبک به نام«آتما سگ من» مورد بررسی قرار داده، مصادیق یکی از عمده ترین شاخصه های این مکتب؛ یعنی، قرابت میان انسان وحیوان را تحلیل کند. هدف این مقاله، گزارش نحوه روایت گری چوبک از موقعیت بغرنج انسان، تحت تاثیر مکتب ناتورالیسم است. دستاورد مقاله، حاکی از آن است که قصد چوبک از خلق این داستان، به درنگ واداشتن خواننده، در برابر انگیزه های مشترک روان انسان با حیوان بوده است و از این رهگذر، او انسان را به مثابه ی یک نظام فیزیولوژیکی معرفی می کند. نگاه ناتورالیستی چوبک، بیانگر آن است که انسان نیز چون حیوان، بر مبنای غرایز خویش عمل می کند وگریزی از سرنوشت محتوم خود ندارد جز آن که به دامن مرگ پناه آورد. این مقاله به روش توصیفی –تحلیلی، بر مبنای مطالعات کتابخانه ای به انجام رسیده است.

کلیدواژه ها:

صادق چوبک ، ناتورالیسم ، غرایز حیوانی ، تنهایی ، وابستگی