تبیین و تحلیل نشانه معنا شناسی داستان شب سهراب کشان

داستان کوتاه «شب سهراب کشان» از مجموعه داستان یوزپلنگانی که با من دویده اند یکی از آثار موفق و مشهور بیژن نجدی است که پیکربندی روایت آن در داستان نویسی کم سابقه است. در این مقاله به تبیین و تحلیل نشانه- معناشناسی این داستان پرداخته ایم تا نشان دهیم سبب و هدف نویسنده در استفاده از بینامتنیت داستان رستم و سهراب و حضور فراداستانی فردوسی و نقش های پرده نقالی در این داستان چیست؟ تصاویر مکتوب چگونه به کنش درمی آیند و چه نظام های معنایی در داستان شکل می گیرد؟ بینامتنیت با تکرار و هستی دوباره شخصیت های متنی شده، گفتمانی بوشی می سازد. شخصیت های شاهنامه در این داستان شکل دیگری از هستی را تجربه می کنند. پیونددادن و همسان کردن شخصیت های داستان با شخصیت های شاهنامه، خود شکل دیگری از تغییر و بوش است. مرتضی و سهراب دو کانونی شده اصلی این داستان هستند. گفتمان اصلی داستان سعی در نشان دادن وضعیتی یکسان دارد که در دوره های مختلف می تواند برای انسانی نوجوان و ناآگاه روی دهد. مرتضی و سهراب هر دو در نبرد و تلاش برای فهم و شناخت تنها هستند. آن ها تاوان بی تجربگی و شتاب خود را با مرگشان می دهند. جامعه بزرگسال فقط بر مرگ آنان زاری می کند بدون اینکه جرات نگاه کردن به پشت سرش را داشته باشد و بفهمد که آغازگر و نابودگر اصلی این ماجرا خودش بوده است.

کلیدواژه ها:

«بیژن نجدی» ، «بینامتنیت» ، «شب سهراب کشان»