اصلاح خصوصیات مکانیکی خاک و پی با استفاده از سنتز ژئوپلیمر بر پایه دیاتومیت، میکان و خاکستر بادی

هدف از پژوهش حاضر اصلاح خصوصیات مکانیکی خاک و پی به وسیله سنتز ژئوپلیمر بود. خاک مصرفی در پژوهش حاضر، از نوع ماسه بادی است که از km ۳۰ شمال شرقی شهر تهران که در معرض فرسایش قرار داشته است تهیه شد. جهت بررسی خصوصیات مکانیکی خاک از آزمایشات تعیین حدود اتربرگ، ضریب نفوذپذیری خاک، ارزش ماسه ، pH خاک، رطوبت بهینه خاک، مقاومت فشاری محصور نشده و آزمایش دانه بندی استفاده شد. نتایج نشان داد ضریب یکنواختی و ضریب انحنا به ترتیب برابر ۵/۲ و ۲۳/۱ هستند، بنابراین خاک بد دانه بندی شده است. بر اساس درصد لای و رس خاک، از نوع ماسه است. نتایج آزمایش دانه بندی برابر ۹۹/۴%است لذا خاک از نوع درشت دانه و بد دانه بندی شده است. چگالی خاک g/cm³ ۶۵/۲ به دست آمد، که نشان داد خاک ماسه و از نوع کوارتزی است و به دلیل عدم داشتن خاصیت چسبندگی، دارای مقاومت فشاری صفر است. ضریب نفوذپذیری cm/s ۳-۱۰×۱، ارزش ماسه ای ۷۹%،pH خاک ۷/۷ به دست آمد. نتایج نشان داد نمونه ژئوپلیمر خاک حاصل از دیاتومیت، بیش ترین مقاومت را دارا است. عامل اصلی در فرآیند ژئوپلیمریزاسیون SiO۲ بود. با توجه به داشتن مقاومت تقریبا برابر با سیمان، جایگزین مناسیبی برای سیمان است.

کلیدواژه ها:

خاک ، اثرات زیست محیطی ، اثرات انسانی ، خواص مکانیکی ، ژئوپلیمر