مروری بر پلیمرهای اکسازیست تخریب پذیر: راهکارها و چالش ها

افزایش تولید و مصرف پلاستیک ها، به ویژه پلی الفین هایی مانند پلی اتیلن و پلی پروپیلن، به دلیل خواصی همچون پایداری شیمیایی بالا، استحکام مناسب و قیمت مقرون به صرفه، به مشکلات زیست محیطی منجر شده است. پلی اولفین ها به دلیل ساختار غیرقطبی و جرم مولکولی بالا، به سختی در طبیعت تجزیه می شوند و ممکن است صدها سال باقی بمانند. توسعه روش هایی برای بهبود تجزیه پذیری این مواد ضروری است. راهکارهای مختلفی از جمله آمیزه سازی با پلیمرهای طبیعی، افزودن ترکیبات اکسازیست تخریب پذیر، پرواکسیدانت ها، و اعمال فرآیندهای فیزیکی مانند امواج فرابنفش، برای افزایش زیست تخریب پذیری پلیمرها پیشنهاد شده اند. افزودنی های اکسازیست تخریب پذیر با تسریع اکسایش و تغییر ساختار مولکولی، پلیمرها را به ترکیبات ساده تر و قابل جذب در طبیعت تبدیل می کنند. این افزودنی ها شامل ترکیبات آلی-فلزی مانند آهن و منگنز و ترکیبات بدون فلز نظیر پراکسیدها هستند. همچنین، استفاده از پلیمرهای طبیعی مانند نشاسته به عنوان یکی از پلی ساکاریدهای پرکاربرد در آمیزه سازی با پلی الفین ها رایج است. در ایران، به دلیل دسترسی آسان و هزینه های پایین، استفاده از پلیمرهای طبیعی و افزودنی های اکسازیست تخریب پذیر رواج یافته است. با این حال، چالش هایی مانند عدم تجزیه زیستی کامل و مشکلات بازیافت این مواد مطرح است. این مقاله به بررسی راهکارهای صنعتی برای زیست تخریب پذیری پلیمرها، مرور تحقیقات انجام شده و استانداردها، و تحلیل چالش های موجود در این زمینه می پردازد.

کلیدواژه ها:

پلی الفین ، اکسازیست تخریب پذیر ، اکسایش