سنجش و تحلیل فضایی زیست پذیری اقتصادی در کلان شهر تهران

زیست پذیری می تواند رشد پایدار، کارایی و اثر بخشی، تنوع اقتصادی و اشتغال پایدار، افزایش درآمد و توزیع عادلانه آن، خوداتکایی، مصرف متعادل، فناوری سازگار با محیط و تامین نیازهای اساسی همه گروه های شهری را فراهم آورد. هدف مقاله حاضر سنجش و تحلیل فضایی زیست پذیری اقتصادی کلان شهر تهران انجام گرفته است. پژوهش از لحاظ هدف گذاری کاربردی و از لحاظ روش-شناسی توصیفی-تحلیلی است. داده های مورد نیاز با مراجعه به اسناد و مدارک موجود و سالنامه آماری منتشر شده از سوی مرکز آمار ایران و سازمان فناوری اطلاعات و ارتباطات شهرداری تهران به دست آمده است. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات از مدل ماباک و از آزمون های کجی و کشیدگی، مان ویتنی، میانگین رتبه ای در نرم افزار SPSS وARC GIS استفاده شده است. با توجه به نتایج به دست آمده، از نظر زیست پذیری اقتصادی، مناطق ۶، ۲ و ۱ به ترتیب با کسب بیشترین امتیاز در جایگاه اول تا سوم و مناطق ۲۲، ۱۶ و ۹ با کسب کمترین امتیاز در جایگاه بیستم تا بیست و دوم قرار گرفتند. همچنین فضای غالب زیست پذیری اقتصادی بر مناطق ۲۲ گانه کلان شهر تهران پهنه نامطلوب است. نتایج نشان می دهد که کلان شهر تهران فاقد وحدت زیست پذیری اقتصادی می باشد و این ناهمگونی-های فضایی بین مناطق شمالی با سایر مناطق تهران خیلی زیاد است. به طوری که این تفاوت میانگین رتبه ای برای مناطق نیمه جنوبی ۱۷/۱۶، نیمه مرکزی ۸، نیمه شرقی ۶۰/۱۶ و غربی ۲۹/۱۵ است. در این بین، بیشترین تفاوت زیست پذیری اقتصادی مناطق نیمه شمالی با مناطق نیمه جنوبی و کمترین آن با مناطق نیمه مرکزی است.

کلیدواژه ها:

زیست پذیری ، زیست پذیری اقتصادی ، ماباک ، توسعه پایدار ، کلان شهر تهران