بررسی مزایا و معایب روش تدریس انفرادی در فرایند آموزش (با تاکید بر دانش آموزان با نیازهای ویژه)

روش تدریس در واقع مجموعه ای از اصول، فعالیت های آموزشی و روش های مدیریتی است که معلم برای دستیابی به اهداف یاددهی-یادگیری در کلاس درس خود به کار می گیرد. این مقاله به روش توصیفی- کتابخانه ای و با هدف بررسی مزایا و معایب روش تدریس انفرادی در فرایند آموزش به ویژه آموزش دانش آموزان با نیازهای ویژه (استثنایی) به تحریر در آمده است. شیوه آموزشی انفرادی، که بر پایه اصول شخصی سازی برای هر دانش آموز طراحی شده، به منظور فعال سازی قابلیت های منحصر به فرد هر فرد است. آموزش انفرادی می تواند به افزایش انگیزه و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان کمک کند. با این حال، موفقیت این شیوه به شناخت دقیق ویژگی های فردی و نیازهای یادگیری هر دانش آموز و طراحی محتوای آموزشی مناسب وابسته است. آموزش انفرادی، همراه با استفاده بهینه از تکنولوژی، می تواند به عنوان یک استراتژی موثر در آموزش مطرح گردد که به همه دانش آموزان این امکان را می دهد تا به بالاترین سطح توانایی های یادگیری خود برسند. در این روش، معلم می تواند برنامه آموزشی را متناسب با نیازها و درخواست های دانش پژوه تغییر دهد. روش تدریس انفرادی می تواند به دانش آموزان با استعداد کمک کند تا اولا استعدادهای پیدا و پنهان خود را کشف کنند و دوما بدون تلف شدن وقتشان برای دیگران، از مدرس و استاد برای پرورش این استعدادها و توانایی ها بهره مند شوند. روش تدریس انفرادی می تواند به ایجاد فرصت های برابر برای یادگیری برای افراد مختلف کمک نماید چرا که در این روش همه افراد بدون محدودیت، جنسی، هوشی، ذهنی و… از آموزش متناسب با توانایی و اهداف خود بهره می برند.

کلیدواژه ها:

روش تدریس انفرادی ، فرایند آموزش ، دانش آموزان با نیازهای ویژه.