نقش تعاملات هوش مصنوعی در تقویت یادگیری اجتماعی و مشارکتی در مدارس

در چشم انداز آموزشی قرن بیست و یکم، تاکید فزاینده ای بر توسعه شایستگی های اجتماعی و مشارکتی دانش آموزان به عنوان مهارت های حیاتی برای موفقیت فردی و اجتماعی وجود دارد. همزمان، پیشرفت های شگرف در هوش مصنوعی (AI) امکانات جدیدی را برای بازاندیشی در فرآیندهای یاددهی-یادگیری، از جمله یادگیری اجتماعی و مشارکتی، فراهم آورده است. این مقاله مروری به تحلیل عمیق نقش محوری "تعاملات" متنوعی که هوش مصنوعی می تواند در محیط های آموزشی ایجاد یا تسهیل کند، در تقویت و غنی سازی ابعاد اجتماعی و مشارکتی یادگیری در مدارس می پردازد. برخلاف نگاه سنتی به فناوری به عنوان ابزاری منفعل، هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک شریک تعاملی، راهنما، تسهیل گر یا حتی تحلیل گر فرآیندهای گروهی عمل کند. این مقاله انواع کلیدی تعاملات هوش مصنوعی مرتبط با یادگیری اجتماعی و مشارکتی را شناسایی و بررسی می کند، از جمله تعاملات آموزشی و راهنمایی در حین کار گروهی، تعاملات همتا-مانند با عوامل هوشمند، تعاملات تسهیل گری و مدیریتی برای بهبود پویایی گروه، تعاملات تحلیلی برای ارائه بازخورد در مورد کیفیت همکاری، و تعاملات واسطه ای از طریق ابزارها و پلتفرم های هوشمند. مبانی نظری این بحث در نظریه های یادگیری اجتماعی (مانند نظریه بندورا)، یادگیری مشارکتی (ویگوتسکی، پیاژه، CSCL) و اصول تعامل انسان و رایانه ریشه دارد. کاربردهای عملی شامل سیستم های تدریس هوشمند گروهی، عوامل مجازی در بازی های مشارکتی، پلتفرم های بحث آنلاین با قابلیت های هوشمند، ابزارهای نگارش مشترک و سیستم های تحلیل تعاملات گروهی است. با این حال، چالش های مهمی نیز در زمینه طراحی تعاملات موثر و اخلاقی، حفظ اصالت تعاملات انسانی، جلوگیری از سوگیری الگوریتمی در ارزیابی های اجتماعی و نیاز به توسعه شایستگی های جدید در معلمان و دانش آموزان برای تعامل سازنده با هوش مصنوعی وجود دارد. این مقاله با ارائه تحلیلی جامع از این ابعاد، به دنبال روشن ساختن پتانسیل ها و الزامات استفاده از تعاملات هوش مصنوعی برای پرورش یادگیرندگانی توانمند در همکاری و تعامل اجتماعی در مدارس آینده است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری اجتماعی ، یادگیری مشارکتی ، تعامل انسان و هوش مصنوعی ، فناوری آموزشی ، همکاری با پشتیبانی رایانه