تاثیر سبک زندگی کم تحرک بر بیماری های مزمن غیرواگیر

سبک زندگی کم تحرک به یکی از تهدیدات اصلی سلامت عمومی در قرن بیست و یکم تبدیل شده و نقش بسزایی در شیوع فزاینده بیماری های مزمن غیرواگیر ایفا می کند. این پژوهش با هدف تبیین رابطه بین کم تحرکی و عوامل خطر بیماری های مزمن و همچنین ارزیابی اثربخشی مداخلات مبتنی بر تربیت بدنی انجام شد. روش تحقیق از نوع پیمایشی بود و ۳۰۰ بزرگسال با استفاده از پرسشنامه ای استانداردشده (شامل IPAQ) و سنجش شاخص های زیستی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که ۴۵ درصد از شرکت کنندگان کم تحرک بوده و میانگین زمان نشستن روزانه به ۷ ساعت می رسد. تحلیل داده ها همبستگی مثبت و معناداری را بین کم تحرکی و افزایش شاخص توده بدنی (۰.۴۵=r)، فشار خون و قند خون ناشتا نشان داد. همچنین، یک برنامه مداخله ای ۱۲ هفته ای ترکیبی (هوازی و مقاومتی) منجر به بهبود معناداری در شاخص های آنتروپومتریک (کاهش BMI و دور کمر)، فیزیولوژیک (کاهش فشار خون) و روان شناختی (افزایش نمره کیفیت زندگی) در گروه آزمایش شد. نتایج به وضوح موید آن است که کم تحرکی یک عامل خطر قوی و مستقل برای بیماری های قلبی-عروقی و متابولیک است و مداخلات ساختاریافته علم تمرین، که از حیطه های تخصصی رشته تربیت بدنی است، می تواند به عنوان یک راهبرد پیشگیرانه و درمانی غیردارویی موثر، نقش محوری در شکستن این چرخه معیوب ایفا کند. این مطالعه بر ضرورت ادغام ارزیابی فعالیت بدنی در نظام سلامت و گسترش برنامه های ورزشی تجویزشده تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: سبک زندگی کم تحرک ، بیماری های مزمن غیرواگیر ، تربیت بدنی ، فعالیت بدنی ، سلامت عمومی