رابطه طرحواره های ناسازگار اولیه و تعارضات زناشویی با نقش میانجی شفقت ورزی به خود در دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین طرحواره های ناسازگار اولیه و تعارضات زناشویی با نقش میانجی شفقت ورزی به خود در دانشجویان متاهل انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی همبستگی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان متاهل دانشگاه آزاد اسلامی واحد بویین زهرا در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ بود که نمونه ای متشکل از ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه طرحواره های ناسازگار یانگ، پرسش نامه شفقت به خود نف، و مقیاس تعارضات زناشویی ذاکر و براتی بود. داده ها با نرم افزار PLS تحلیل شد. نتایج نشان داد طرحواره های ناسازگار اولیه با تعارضات زناشویی رابطه مثبت معنادار دارند، درحالی که بین شفقت ورزی به خود و تعارضات زناشویی رابطه منفی معناداری وجود دارد. تحلیل مسیر بیانگر نقش میانجی معنادار شفقت ورزی به خود در رابطه بین طرحواره های ناسازگار اولیه و تعارضات زناشویی بود؛ به گونه ای که افزایش شفقت ورزی می تواند آثار منفی ناشی از طرحواره های ناسازگار را بر تعارضات زناشویی کاهش دهد. این یافته ها اهمیت توجه به شفقت ورزی به عنوان متغیری تعدیل کننده در فرایند درمان و پیشگیری از مشکلات زناشویی را برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: طرحواره های ناسازگار اولیه ، تعارضات زناشویی ، شفقت ورزی به خود