کوچ آموزش طراحی معماری از آتلیه طراحی به محیط مجازی؛ بررسی یک تجربه آموزشی در واکنش به اپیدمی کووید ۱۹

اهداف و پیشینه: پس از شیوع کووید  ۱۹ راه حل اجتناب ناپذیر ادامه آموزش استفاده از فضای مجازی بود. پژوهش های پیشین نشان می دهند آموزش، به خصوص آموزش طراحی، در محیط های مجازی دشوار و چالش برانگیز است. پرتکرارترین چالش های گزارش شده واضح نبودن شیوه آموزش و محتوای آموزشی، ارتباط برقرار کردن با محیط مجازی، و تطبیق روش های تدریس موجود با محیط جدید بودند. در پژوهش حاضر با نقل تجربه آموزشی در کارگاه مجازی طراحی معماری، زمینه ای برای گسترش گفتمان پژوهشی در این باره فراهم گردید.مواد و روش ها: به منظور دستیابی به این هدف، شیوه اقدام پژوهی به کار گرفته شد. با اقدام پژوهی امکان مطالعه فرایندهای تکراری و مداخله در این فرایندها برای دستیابی به اهداف از پیش تعیین شده فراهم می شود. هر جلسه برگزاری کارگاه طراحی یک فرایند مورد پژوهش در نظر گرفته شد. ارزیابی طرح دانشجویان معیار سنجش نتیجه پژوهش قلمداد شد. چرخه های پژوهش شامل برنامه ریزی آموزش، اجرای برنامه، مشاهده و جمع آوری اطلاعات، تحلیل و ارزیابی، و درنهایت تغییر برنامه آموزشی مواردی برای دستیابی به نتایح بهتر بودند. پس از اجرای پنج چرخه اقدام پژوهی، نتایج مناسب کارگاه به دست آمد و پژوهش پایان یافت.نتایج و جمع بندی: نتایج نشان می دهد که ایجاد ابهام در درک محتوای آموزشی، هماهنگ نبودن رسانه ها و فعالیت های رایج با محیط مجازی، و مشکلات فنی مهم ترین مشکلات پیش روی برگزاری کارگاه مجازی طراحی هستند. بررسی یافته های این پژوهش نشان می دهد که استفاده از رویکردهای انعطاف پذیر آموزشی، ایجاد تنوع در فعالیت ها، و به کار بردن رسانه های مناسب فضای مجازی می تواند در مقابل این مشکلات موثر باشد. همچنین در اجرای پژوهش مشخص شد تمرین هایی که در کارگاه حضوری طراحی معماری رایج بودند، گاهی با کارگاه مجازی طراحی تناسب نداشتند. برخی از این تمرین ها، از نظر شرایط اولیه، امکان اجرا در محیط مجازی را نداشتند و برخی دیگر برای اجرا باید اصلاح و بازنگری یا جایگزین می شدند.

کلیدواژه ها:

آموزش طراحی معماری ، آموزش مجازی ، کارگاه مجازی طراحی ، کووید ۱۹ ، اقدام پژوهی