ضرورت و پیش بینی معماری ایرانی_ اسلامی در کالبد شهرسازی نوین

سبک شهرسازی و معماری مدرن غربی، تقریبا، از اواخر قاجار وارد ایران شد و تاثیراتی کلی و اساسی بر معماری ایران گذاشت و آن را از حالت درون زایی به برون زایی متحول کرد معماری مسکونی» شامل انواع سکونت گاه های شهری و روستایی، «معماری نمادین» شامل معماریهای مذهبی مثل مساجد، تکیه ها، مدرسه ها و دیگر انواع معماری فرهنگی چون موزه ها، دانشگاه ها و دیگر بناهای آموزشی موثر در فرهنگ جامعه و «معماری عمومی» شامل ساختمان های اداری، اقتصادی، تجاری، خدمات عمومی و کارخانه ها که هرکدام بر بخشی از زندگی مردم و توسعه کشور و رفاه اجتماعی تاثیرگذارند، می شود. الگوی طرح های جامع موجود که هنوز توسعه شهری امروز ما پیرو آن است، گرچه به جهت معماری داخلی هم از موازین و آموزه های فرهنگی و سبک زندگی ایرانی اسلامی دور است، در عین حال به شکل ویژه تر مفهوم منظرین و فرهنگی محیط شهری را نادیده می گیرد. این امر منجر به پیشامد تناقضی شده است. نتایج نشان می دهد برای دستیابی به شهرهای سالم و امن مبتنی بر هویت ایرانی-اسلامی، نیاز است تا دانش گذشته را با مطالعات و فناوری های جدید ترکیب کنیم. بازخوانی و بازتعریف الگوهای گذشته به همراه استفاده از ابزارهای نوین، ما را به سمت ایجاد شهرهایی پیش می برد که هم با مقتضیات زمان حال سازگارند و هم به نیازهای روانی و اجتماعی شهروندان پاسخ می دهند.

کلیدواژه ها:

نیازهای روانی ، شهرهای سالم ، شهر امن