تاثیر نظریه یادگیری مبتنی بر انگیزه درونی بر مشارکت کلاسی

هدف از پژوهش حاضر بررسی فنون تدریس مبتنی بر روان شناسی انگیزشی و نقش آن ها در بهبود کیفیت آموزش ریاضی است. با توجه به چالش های موجود در تدریس این درس و کاهش انگیزه یادگیری در میان دانش آموزان، استفاده از رویکردهای نوین روان شناختی در کلاس های ریاضی ضرورتی انکارناپذیر به نظر می رسد. این مقاله به شیوه مروری کتابخانه ای انجام شده و با گردآوری و تحلیل منابع نظری و پژوهش های پیشین، تلاش کرده است تا مهم ترین فنون تدریس با تکیه بر اصول روان شناسی انگیزشی را شناسایی و تبیین کند. نتایج بررسی ها نشان می دهد که به کارگیری راهبردهایی نظیر ایجاد احساس موفقیت، هدف گذاری درونی، ایجاد جذابیت در محتوا، تشویق و بازخورد مثبت، می تواند در افزایش علاقه، درگیری شناختی و مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند یادگیری ریاضی موثر باشد. بر این اساس، پیشنهاد می شود معلمان ریاضی با بهره گیری از یافته های روان شناسی انگیزشی، روش های تدریس خود را بازنگری کرده و در راستای ارتقای انگیزه تحصیلی دانش آموزان گام بردارند. از آنجا که یادگیری ریاضی نیازمند تلاش مستمر ذهنی و حل مسئله است، حضور انگیزش درونی در دانش آموزان نقش مهمی در تداوم یادگیری و تقویت اعتماد به نفس دارد. در همین راستا، شناخت دقیق تر از عوامل روان شناختی موثر بر انگیزش یادگیری می تواند به طراحان آموزشی، معلمان و سیاست گذاران کمک کند تا محیط هایی یادگیری خلق کنند که با نیازهای روانی و شناختی دانش آموزان هم راستا باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، انگیزه درونی ، مشارکت کلاسی