چگونه توانستم مشکل کمرویی آتنا، دانش آموز پایه سوم را حل کنم؟

تدریس فعالیتی است به ظاهر آسان ولی در واقع کاری پیچیده، دقیق و تخصصی است، زیرا معلم در امر تدریس با عوامل متعدد در هم پیچیده ای مواجه است که تفکیک آنها از یکدیگر و تغییر آنها برای تدریس مطلوب دشوار است. یکی از این عوامل برقراری ارتباط با دانش آموزان است، به خصوص دانش آموزان کمرو و نحوه مشارکت آنها در دروس؛ همیشه از مباحث و دغدغه های معلمین بوده است. توجه خاص اولیاء و مربیان به مبانی تربیت اجتماعی و تقویت مهارت های ارتباطی، از اساسی ترین مسائل درپیشگیری و درمان کمرویی کودکان و نوجوانان است. گوشه گیری و انزوا یکی از مهم ترین مشکلات دانش آموزان در جوامع کنونی است. از نظر روانشناسی کمرویی، احساس ترس یا ناراحتی ناشی از برخورد با دیگر افراد، به ویژه در موقعیت های جدید است. این احساس ترس اغلب تا جایی پیش می رود که حتی روی رفتار و گفته های فرد تاثیر گذاشته و اجازه ندهد او رفتار سالمی داشته باشد. دانش آموزان کمرو ترجیح می دهند که به تنهایی بازی کنند و کم تر در جمع حضور پیدا می کنند. این پژوهش به دنبال پاسخ این سوال بوده است که چگونه می توانم کم رویی دانش آموز را بهبود بخشم؟ برای بررسی علل این مشکل از مصاحبه با دانش آموز، اولیا، کارشناسان، مشاهده های روزمره کلاس درس و همچنین مطالعه ی کتاب ها، مجله ها و مقاله های اینترنتی استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان داد که اجتناب از اشتباهات تربیتی، اصلاح پیوند عاطفی ناامن، تقویت اعتماد به نفس کودک و آموزش مهارت های اجتماعی، حل مسئله و برخورد با مشکلات از جمله راه های برخورد با گوشه گیری در دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

کمرویی ، دانش آموز ، انزوا ، آموزش ابتدایی