درس پژوهی: تحلیل درس دوازدهم (فارسی) کتاب فارسی دوم ابتدایی

درس پژوهی از روش های نوین و موثر در ارتقای کیفیت آموزش است که هدف بهبود فرآیند تدریس و یادگیری در کلاس های درس به کار می رود. این روش، به ویژه در دوره های ابتدایی می تواند نقش حیاتی در تقویت مهارت های تدریس معلمان و ارتقای سطح آموزشی دانش آموزان ایفا کند. با توجه به تحولات سریع در نظام های آموزشی و نیاز به استفاده از روش های موثر، درس پژوهی به عنوان ابزار کلیدی در بهبود روش های تدریس و پاسخ به نیازهای مختلف دانش آموزان مطرح شده است. هدف تحقیق تحلیل و بررسی فرآیند درس پژوهی و تاثیر آن بر یادگیری دانش آموزان در درس فارسی است. در این پژوهش، درس دوازدهم کتاب فارسی دوم ابتدایی به عنوان یکی از نمونه های کاربردی درس پژوهی انتخاب شده و در چند مرحله طراحی، تدریس مناسب برای دانش آموزان، بازخورد، تحلیل محتوای درس و شناسایی نقاط قوت و ضعف آن به منظور طراحی فعالیت های تدریسی بررسی شده است. نتایج نشان می دهد که استفاده از روش درس پژوهی باعث افزایش تعاملات کلاسی و بهبود مهارت های یادگیری دانش آموزان و تقویت انگیزه های آنها برای یادگیری می شود. همچنین معلمان در این فرآیند توانسته اند به طور موثری روش های تدریس خود را اصلاح کنند و از آن در جهت ارتقای کیفیت تدریس بهره برداری نمایند.

کلیدواژه ها:

درس پژوهی ، درس دوازدهم ، کتاب فارسی ، ابتدایی ، فردوسی ، شاهنامه