انزواو گوشه گیری دانش آموزان در مدارس بر اساس علم روانشناسی

روابط اجتماعی یکی از مهمترین عناصر تشکیل دهنده هر جامعه محسوب می شود که در طول تاریخ زندگی بشر تحولات و تغییرات مهمی را تجربه نموده است. در دوران مدرن، ایجاد و حفظ ارتباطات اجتماعی مشکل تر شده است و خطر انزوای اجتماعی در حال افزایش است. انزوا، گوشه گیری یا کمرویی معمولا صفات افرادی است که در محیط خانواده، مدرسه یا کار یا هر فضای دیگری از ورود به جمع خودداری می کنند. این افراد به تنهایی کارهای خود را پیش می برند و در کارهای جمعی مشارکتی ندارند، اغلب اطرافیان آنها را خجالتی می دانند. در بیشتر مواقع گوشه گیری ویژگی است که افراد از دوران کودکی با خود به همراه دارند، اما انزواطلبی و گوشه گیری در دوران نوجوانی بیشتر دیده می شود. برخی از این خصوصیت خود راضی هستند و شرایط روحی خود را پذیرفته اند اما در مقابل کسانی هستند که دلشان می خواهد در اجتماع مشارکت داشته باشند و از گوشه گیری خود رنج می برند. اقدامات حمایت گران همچون معلمین و والدین و دوستان از جمله آموزش توانایی ها در آنان، جهت کاهش مشکلات عاطفی و رفتاری نوجوانان باعث کاهش این مشکلات می شود. بنابراین برنامه های مداخالتی و پیشگیری که هدف آن بهبود تعاملات است می تواند به ارتقاء مثبت توانمندی نوجوانان بینجامد و به کاهش رفتار تکانشی و نیز احساس انزوا و تنهایی در آنان کمک کند و تاکید بر آن بوده که آموزش این توانمندی ها و مهارت های زندگی باید در این برنامه ها گنجانده شوند تا تاثیرات سودمند آن را در زندگی نوجوانان افزایش دهند.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، علم روانشناسی ، دانش آموزان ، گوشه گیری ، انزوا