تاثیر پیشتیمار بذر گشنیز با اسیدهای سالیسیلیک و جاسمونیک بر مصونیت آن در برابر علفکش پیش مخلوط بنتانال پروگرس ا.اف

ضمن بررسی تحمل گشنیز به علفکش پیش مخلوط فن مدیفام + دسمدیفام + اتوفومازیت، این آزمایش با هدف بررسی تاثیر پیشتیمار بذر گشنیز با برخی هورمون های گیاهی بر تحمل گشنیز به علفکش فوق انجام گرفت. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با ۴ تکرار انجام گرفت. فاکتور اول شامل مقدار علفکش بتانال پروگرس ا.اف در هفت دوز بود. فاکتور دوم شامل روش کاربرد هورمون در پنج سطح شامل شاهد، پیشتیمار بذر با آب مقطر، اسید آسکوربیک، اسید سالیسیلیک و هر دو اسید (یک میلی مولار) بود. براساس مشاهدات، پیش تیمارهای بذر باعث سبزشدن زودتر گیاهچه گشنیز شد. مقدار علفکش الزم برای کاهش ۱۰% (درصدی نسبت وزن تر به خشک گشنیز۱۰D) برابر ۶۱۳.۸ گرم ماده موثره در هکتار تخمین زده شد. این نشان میدهد که گشنیز به دوز برچسب شده فرموالسیون علفکشی بتانال پروگرس ا.اف تحمل نسبی خوبی دارد به طوری که مقدار علفکشی که باعث آسیب ۱۰% درصدی می شود (۶۱۳.۸ گرم ماده موثره در هکتار) کمتر از مقدار علفکش برچسب شده (۸۲۲ گرم ماده موثره در هکتار) است. مقادیر ۱۰D با اعمال پیشتیمار بذر گشنیز با آب تغییر معنی داری پیدا نکرد ولی با اعمال پیشتیمار بذر گشنیز با هورمون های گیاهی به طور معنی داری افزایش پیدا کرد که نشان می دهد که پیشتیمار کردن بذر گشنیز با هورمون های گیاهی باعث افزایش تحمل به علفکش فن مدیفام + دسمدیفام + اتوفومازیت شده است. پیش تیمار بذر با اسید سالیسیلیک کمترین و پیش تیمار بذر با مخلوط هر دو اسید سالیسیلیک و اسید جاسمونیک بیشترین تاثیر را در افزایش تحمل به علفکش را سبب شدند.

کلیدواژه ها:

ایمن ساز ، تحمل به علفکش ، گیاه سوزی ، هورمون