بررسی فقهی سوء رفتار با کودکان بانگاهی بر جامعه شناسی

در دین اسلام، کودک جایگاه ویژه ای دارد و این مکتب دستورات بسیار مهم و حساسی را در زمینه نحوه برخورد با کودک و رعایت همه جانبه حقوق وی به والدین ارائه می دهد که هدف تمامی آنها توجه خاص به کودکان و تاکید بر اهمیت دوران کودکی می باشد و حتی بسیاری از آیات قرآن کریم و احادیث متقول از اولیا دینی تاکید فراوان به کامل شدن حقوق کودکان دارند. علی رغم مبانی دینی روشن و قابل تحسین، عضویت مشروط ایران در کنوانسیون جهانی حقوق کودک و در کنار آن ناچیز بودن آگاهی عمومی جامعه نسبت به پدیده کودک آزاری، نقدان مرز مشخص و تعریف شده برای کودک آزاری و تنبیه تربیتی و تجویز تنبیه از قوانین موجود و برداشت نامناسب، نتوانست مفصلاتی را که در زمینه حقوق کودک به ویژه کودک آزاری وجود داشت رفع کند. همین ضعف باعث گشته تا والدین و اطرافیان به بهانه تنبیه و تربیت کردن، آنها را آزار داده و غافل از آن هستند که کودکان آلوده مشکلات خود جامعه نموده و بازتاب آن در آینده جامعه فردا مشهود خواهد بود. لذا برای جلوگیری از پدیده کودک آزاری با توجه به خلاء موجود در قوانین قوه قضائیه مبادرت به تنظیم لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان در ۲۵ آذر ۱۳۸۱ جهت حمایت قضائی از افراد زیر ۱۸ سال که در معرض خطر ویژه دیده شد که این امر از رهگذر تعریف مفهوم و احصاء مصادیق وضعیت مخاطره آمیز، تعریف مفاهیمی همچون سوء رفتاری، بهره کشی، سوء استفاده جنسی، خرید و فروش کودکان با اعضای آنها، جرم انگاری ویژه و تشدید کیفرهای حمایتی آیین دادرسی ویژه اطفال بزه دیده، در معرض خطر شاهد جرم و مواردی دیگر جهت حمایت از این دسته از کودکان و نوجوانان صورت پذیرفته است.

کلیدواژه ها:

فقه ، جامعه شناسی جهان اسلام ، والدین ، جامعه