واکاوی کاربرد تسلیحات کشتارجمعی در پرتو قواعد فقهی مذاهب

یکی از مسائل مستحدثه در زمان حاضر، کاربرد تسلیحات کشتارجمعی است که فقهای مذاهب، حکم استفاده از این تسلیحات را به صورت حمله ابتدایی یا دفاع در برابر دشمن یا صرفا دارابودن آن را در زمان صلح براساس آیات و روایات و قواعد و مبانی فقهی اسلام بیان کرده اند. براساس قواعد فقهی دو مسئله پیش روی ما قرار دارد؛ اول اینکه آیا استفاده از این تسلیحات در زمان جنگ (حمله ابتدایی یا دفاع) جایز است یا خیر؟ دوم اینکه آیا تولید و انباشت این تسلیحات از جهت بازدارندگی در زمان صلح جایز است یا خیر؟ در پژوهش حاضر که از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شده است، براساس دیدگاه غالب علما و فقهای مذاهب، در پاسخ به مسئله اول می توان با توجه به قواعدی چون لاضرر، عدالت، مقابله به مثل، منع فساد فی الارض، وزر و... اصل را بر عدم جواز گذاشت؛ مگر به خاطر ضرورتی مانند دفاع مشروع. در پاسخ به مسئله دوم، با توجه به کاربرد بازدارندگی و قدرت طلبی، قواعد فقهی نظیر عدم استیلاء، مصلحت و... می توان تولید و انباشت این تسلیحات را با توجیه ارهاب دشمنان و حفظ نظام اسلامی و ضرورت اعتلای اسلام، جایز و بلکه ضروری دانست.

کلیدواژه ها:

تسلیحات کشتارجمعی ، قواعد فقهی ، دفاع مشروع ، مقابله به مثل ، سلاح هسته ای