تنظیم مسیرهای نوین یادگیری: برنامه ریزی درسی به عنوان محرک تغییر اجتماعی در مدارس

این پژوهش به بررسی اهمیت برنامه ریزی درسی به عنوان ابزاری کلیدی در ایجاد تغییرات اجتماعی و تقویت مسئولیت پذیری در میان دانش آموزان می پردازد. در دنیای امروز که تغییرات سریع در عرصه های اقتصادی، فرهنگی و فناوری موجب بازنگری بنیادین در نظام های آموزشی شده است، تدوین برنامه های درسی با محوریت فعالیت های کنش محور و کاربردی، می تواند به ارتقای ارزش های اجتماعی و پرورش شهروندانی آگاه کمک نماید. روش پژوهش از رویکرد کیفی بهره می برد؛ با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان، مدیران آموزشی و کارشناسان حوزه تربیتی، داده های مربوط به تجربیات عملی و نگرش های مختلف جمع آوری شده و با استفاده از تحلیل محتوایی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج اولیه نشان می دهد که برنامه ریزی دقیق و همسو با نیازهای فرهنگی و اجتماعی، زمینه ساز ارتقای حس مسئولیت پذیری و مشارکت فعال دانش آموزان در محیط های آموزشی می شود. علاوه بر این، به کارگیری فناوری های نوین آموزشی و فعالیت های گروهی، امکان انتقال مفاهیم نظری به کنش های ملموس را فراهم می آورد. از این رو، پژوهش حاضر پیشنهاداتی عملی برای اصلاح و بازنگری برنامه های درسی با هدف تقویت تغییرات اجتماعی و آماده سازی نسل های آینده ارائه می دهد. واژگان کلیدی: برنامه ریزی، مسیرهای نوین یادگیری، مشارکت