از کتاب تا کنش: بررسی نقش برنامه ریزی درسی در ارتقاء مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر به بررسی نقش برنامه ریزی درسی به عنوان ابزاری موثر در ارتقاء مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان می پردازد. در این مطالعه با رویکرد کیفی، ابتدا ادبیات نظری پیرامون مسئولیت پذیری اجتماعی و اهمیت برنامه ریزی درسی مورد بررسی قرار گرفت و سپس از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و مدیران آموزشی، تجارب و دیدگاه های آن ها در خصوص نقش برنامه ریزی در تقویت احساس مسئولیت اجتماعی دانش آموزان گردآوری شد. یافته ها نشان می دهد که برنامه ریزی دقیق و متناسب با نیازهای فرهنگی و اجتماعی، زمینه ساز فعالیت های کنشگرانه و مشارکتی در محیط کلاس درس شده و به دانش آموزان کمک می کند تا مفاهیم مسئولیت اجتماعی را نه تنها به صورت نظری بلکه از طریق تجربه و عمل در زندگی روزمره پیاده سازی کنند. همچنین استفاده از فناوری های نوین و فعالیت های گروهی، موجب افزایش تعامل و تقویت مهارت های ارتباطی در میان دانش آموزان گردیده است. بر مبنای نتایج به دست آمده، پیشنهاد می شود سیاست گذاران و مدیران آموزشی با بازنگری برنامه های درسی و ایجاد فضایی پویا، از بروز شکاف بین تئوری و کنش جلوگیری کنند و مسئولیت پذیری اجتماعی را به عنوان یکی از اهداف اساسی نظام آموزشی مدنظر قرار دهند.واژگان کلیدی: برنامه ریزی، مسئولیت پذیری، مشارکت