بررسی تاثیر روش های یادگیری خودتنظیمی در بهبود توانایی های شناختی دانش آموزان با اختلالات یادگیری

یادگیری خودتنظیمی یکی از مهم ترین مهارت های شناختی است که به دانش آموزان این امکان را می دهد که فرآیند یادگیری خود را هدایت کرده و به طور موثری در حل مسائل و دستیابی به اهداف آموزشی خود عمل کنند. این فرآیند شامل مجموعه ای از فعالیت ها و استراتژی هاست که فرد به طور مستقل برای نظارت بر پیشرفت یادگیری خود، تنظیم اهداف، انتخاب منابع مناسب، و ارزیابی عملکرد خود به کار می برد. اختلالات یادگیری از جمله مشکلاتی هستند که بسیاری از دانش آموزان با آن ها روبه رو هستند و می توانند بر توانایی های شناختی، مانند توجه، حافظه کاری، پردازش اطلاعات، و توانایی حل مسائل تاثیر بگذارند. یادگیری خودتنظیمی در دانش آموزان با اختلالات یادگیری به عنوان یک رویکرد آموزشی کارآمد می تواند موجب بهبود مهارت های شناختی، افزایش تمرکز، و تقویت حافظه کاری شود. این روش به ویژه در بهبود عملکرد تحصیلی این دسته از دانش آموزان موثر است، چرا که به آن ها اجازه می دهد تا فرآیند یادگیری خود را مدیریت کرده و از استراتژی های مختلف برای غلبه بر چالش های یادگیری استفاده کنند. یادگیری خودتنظیمی می تواند به طور چشمگیری توانایی های شناختی دانش آموزان را بهبود بخشد و آن ها را قادر سازد تا در موقعیت های مختلف، به ویژه در موقعیت های تحصیلی، به طور مستقل و موثر عمل کنند. این مهارت موجب می شود تا دانش آموزان از نظر روان شناختی تقویت شده و اعتماد به نفس بیشتری در فرآیند یادگیری خود پیدا کنند. از طرف دیگر، همکاری موثر میان معلمان، والدین، و مدارس در فرآیند یادگیری خودتنظیمی، می تواند به عنوان یک عامل تقویت کننده برای این مهارت عمل کرده و به بهبود عملکرد تحصیلی این دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

روش های یادگیری ، خودتنظیمی ، توانایی های شناختی ، دانش آموزان ، اختلالات یادگیری