بررسی رفتار لرزه ای سازه های فضاکار و تعیین میزان شکل پذیری وضریب رفتار آنها

چکیده امروزه استفاده از سازه های فضاکار برای دهانه های بزرگ بصورت یک ضرورت در آمده است. گرچه به این منظور سازه هایی، جهت پوشاندن ساختمان های صنعتی طراحی شده است، لیکن برای دهانه های بیش از 60 متر تنها سازه های فضاکار عملی می باشد. با توجه به هزینه ی روز افزون مصالح، لازم است جدیدترین تکنولوژی ها در اختیار گرفته شود تا طراحی ها با رعایت کامل ضوابط آئین نامه های بارگذاری و ساختمانی کاملا اقتصادی صورت گیرد. جهت منظورنمودن اثرات مثبت رفتار خمیری سازه در تحمل نیرو های جانبی ، تقریبا تمامی آیین نامه های معتبردنیا یک ضریب ویژه موسوم به ضریب رفتار ساختمان یا ضریب تصحیح بازتاب که جهت کاهش نیروهای زلزله محاسبه شده ، در نظر گرفته و طراح را مجاز به آنالیز الاستیک سازه تحت نیرو های کاهش یافته می نمایند. به دلیل مشخص نبودن این پارامتر در استانداردها و آیین نامه های ایران و جهان برای سازه های فضاکار، انجام بررسی های دقیق تر امری ضروری است. هدف از این تحقیق بررسی و محاسبه پارامترهای لرزه ای از قبیل ضریب رفتار و شکل پذیری سازه های فضایی تخت تک، دو و سه لایه می باشد. با توجه به این که به صورت گسترده از این سازه ها در سطح کشور استفاده می گردد ولی متاسفانه هنوز به طور واضح و مشخص از ضریب رفتار دقیقی برای طراحی این سازه ها در مقابل نیروی زلزله استفاده نمی گردد و با توجه به لرزه خیزی ایران، لزوم تحقیق این مهم احساس می گردد. در این پایان نامه از سازه های با ابعاد دهانه های 10، 20 و 30 متر و طول اعضای 1، 2 و 3 متر به همراه تغییر در فاصله ی شبکه ها بین 5/0 تا 5/1 متر استفاده شد. جهت تعیین پارامترهای لرزه ای از تحلیل استاتیکی غیر خطی و با در نظر گیری مفاصل پلاستیک ، 63 مدل تحلیلی بررسی گردید. تاثیر پارامترهای ابعاد دهانه، طول عضو و فاصله ی شبکه بر ضرایب لرزه ای بررسی شد و در انتها رابطه ای بین ضریب رفتار و شکل پذیری پیشنهاد گردید. کلمات کلیدی: سازه فضاکار تخت، تحلیل استاتیکی غیر خطی، مفصل پلاستیک، ضریب رفتار، شکل پذیری

کلیدواژه ها:

سازه فضاکار تخت ، تحلیل استاتیکی غیر خطی ، مفصل پلاستیک ، ضریب رفتار ، شکل پذیری