مسئولیت های کیفری و مدنی طرفین در موضوع رحم اجاره ای

باروری مصنوعی با استفاده از رحم جایگزین یکی از روش های نوین باروری است که اصطلاحا «اجاره رحم» نامیده شده است.مطابق با این قرارداد، زنی که غیر از همسراست با استفاده از روش های کمکی تولیدمثل و با استفاده از اسپرم و تخمک والدین حکمی که در محیط آزمایشگاه بارور شده و به جنین تبدیل شده باردار شود و پس از سپری شدن مدت حمل و تولد، فرزند را به زوج طرف توافق که همان والدین حکمی طفل هستند، تحویل داده و در مقابل والدین حکمی نیز باید از عهده تعهدات منعقد شده در قرارداد با موضوع رحم اجاره ای، برآیند.در این باره، سال ۱۳۸۲ قانونی در زمینه ی اهدای جنین به تصویب رسید که می توان از آن در امر رحم اجاره ای نیز بهره برد.از آنجایی که باید در این زمینه قراردادی منعقد شود، ماده ۱۰ قانون مدنی مقرر می دارد: قراردادهای خصوصی نسبت به کسانی که آن را منعقد نموده اند، در صورتی که مخالف صریح قانون نباشد، نافذ است.این قانون راهگشای مناسبی برای عقد قرارداد خواهد بود.بنابراین، باتوجه به اینکه درباره تکالیف و تعهدات طرفین در حقوق ایران قانون خاصی برای رحم اجاره ای وجود ندارد، تعهدات و تکالیف طرفین و شرایط ضمن عقد که در راستای اجرای این قرارداد پیش بینی می گردد، می بایستی به طور کامل و جامع در نظرگرفته شود.در نوشتار حاضر، به بررسی مسئولیت های کیفری و مدنی طرفین در موضوع رحم اجاره ای پرداخته می شود.

کلیدواژه ها:

رحم اجاره ای ، والدین حکمی ، مسئولیت کیفری ، مسئولیت مدنی ، رحم جایگزین ، مادر جانشین