بررسی ساختار رویکرد شبیه سازی آموزشی فناوری در استفاده از علوم و فناوری های نوین در تدریس

توسعه آموزش و بهبود فرایند یادگیری موضوعی است که از گذشته های دور مورد توجه و علاقه افراد بوده است. فرایند یاددهی و یادگیری به دلیل برخورداری از ویژگی های خاص، فرایندی دارای جنبه های متفاوت، و اجزا و عناصری است که کنش های متقابل دارند و هر یک بر دیگری تاثیر می گذارند. بنابراین، برای ایجاد یادگیری عمیق و همه جانبه در یادگیرندگان باید به همه عوامل و مولفه های این فرایند توجه شود. از طرف دیگر، براساس نظریه های یادگیری، موثرترین یادگیری در بافت معنادار و با تکلیف های واقعی ایجاد می شود. از انواع ابزارهایی که می توانند بر ارتقای یادگیری و به دنبال آن، رشد کیفیت آموزشی تاثیر داشته باشند، شبیه سازی ها هستند. با استفاده از یک شبیه ساز در یک موقعیت ساختگی، می توان آثار واقعی بعضی شرایط احتمالی را بازسازی کرد. در واقع، نرم افزارهای شبیه سازی محیط هایی را برای یادگیرنده فراهم می آورند که بیشترین شباهت را به محیط واقعی دارند و در عین حال، به اندازه رویارویی با محیط واقعی هزینه بر و خطرناک نیستند. به عبارت دیگر، در شبیه سازی، فرد با یک مدل تجربه می کند، نه با یک نمود. شبیه سازی ها روشی طبیعی برای یادگیری به وسیله انجام دادن ارائه می کنند. از این موضوع می توان به طور موثر در آموزش استفاده کرد. در این پژوهش به بررسی ساختار رویکرد شبیه سازی آموزشی فناوری در استفاده از علوم و فناوری های نوین در تدریس پرداخته می شود.

کلیدواژه ها:

شبیه سازی ، کاربرد ، آموزش ، دانش آموز