تاثیر محلول پاشی آهن، روی و کلسیم در مراحل بلوغ میوه بر بروز و شدت عارضه سفیدشدگی آریل انار (Punica granatum L.)

پژوهش حاضر با هدف مقایسه ترکیبات معدنی (غلظت عناصر آهن، روی و کلسیم) و بیوشیمیایی (محتوای آنتوسیانین) انارهای (Punica granatum L.) مبتلا به عارضه سفیدشدگی آریل و سالم رقم ̓ملس ساوه̒ (سال ۱۴۰۱) و بررسی اثر محلول­پاشی عناصر معدنی اشاره شده در بروز و شدت عارضه سفیدشدگی آریل (سال ۱۴۰۲) طراحی گردید. در سال ۱۴۰۲، آزمایشی به صورت فاکتوریل (۲×۳×۳) در قالب طرح بلوک کامل تصادفی در سه تکرار و دو مرحله (شروع تشکیل میوه و شروع رسیدگی میوه) اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل محلول­پاشی با سه غلظت سولفات آهن (صفر، دو و چهار در هزار به ترتیب F۰، F۲ و F۴)، سه غلظت سولفات روی (صفر، سه و شش در هزار به ترتیب Zn۰، Zn۳ و Zn۶) و دو غلظت کلسیم کلرید (صفر و چهار در هزار به ترتیب Ca۰، و Ca۴) بودند. براساس آزمون (۳۸  df=،۰۵/۰ t(α=مستقل، به استثناء غلظت Zn، غلظت عناصر Fe، Ca و محتوای آنتوسیانین در میوه­های سالم بیشتر از میوه­های آسیب دیده بود. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که محلول­پاشی با سولفات آهن، سولفات روی و کلسیم کلرید به­صورت جداگانه یا ترکیبی در کاهش وقوع و شدت سفیدشدگی آریل موثر بود. از سوی دیگر، تاثیر مشارکت عنصر کلسیم در کاهش بروز عارضه سفیدشدگی آریل قابل ملاحظه و حاکی از اثر هم­افزایی عنصر کلسیم با عناصر آهن و روی بود؛ به­طوری که کاربرد همزمانZn -Fe در ترکیب با Ca کارآیی بیشتری نسبت به سایر تیمارها برای کاهش صفات مورد اشاره داشت. ازاین رو، به­منظور کاهش همزمان در وقوع و شدت عارضه سفیدشدگی آریل انار، محلول­پاشی با سولفات آهن چهار در هزار -سولفات روی شش یا سه در هزار- کلسیم کلرید چهار در هزار ( Fe۴Zn۶Ca۴ ،Fe۴Zn۳Ca۴) در دو مرحله شروع تشکیل میوه و شروع رسیدگی میوه انار توصیه می­شود.

کلیدواژه ها:

آنتوسیانین ، باغات انار ، تغذیه برگی ، عناصر غذایی